İslam Azərbaycanda (İslam.Az)

Biri var idi, biri yox idi. Qədim Odlar Yurdu Azərbaycanda Sumqayıt şəhəri var idi. Bu şəhərdə aydan arı, sudan duru, mötədil, sülhsevər, hakimə üsyan etməyən sələfilər yaşayırdılar. Amma nədənsə camaat bunların hamıdan üstün olmasını anlamır, onlara layiq olduqları məhəbbət və ehtiramı bəsləmir, onları ümumiyyətlə “vəhhabi” kimi tanıyırdılar. Təəssüf...

Elə həmin şəhərdə başqa bir dəstə də yaşayırdı – xəvariclər. Bəzən bu bisavad camaat zahiri görünüşlərini əsas tutaraq onları sələfilərlə səhv salırdılar. Amma sələfilər qətiyyətlə özlərini xəvaricdən uzaq tutmağa çalışırdılar. Xəvaric də özünü aydan arı, sudan duru tutmağa çalışır, ara sıra səsləri Suriyadan və İraqdan gəlir, bəzən isə ordan səsləri yox, ordakı yerlilər tərəfindən öldürüləndən sonra fotoları gəlirdi. Amma bu iki qrupu birləşdirən bir xüsusiyyət var idi ki, bu da “əsl İslamın” məhz onlar tərəfindən yaşanması və təbliğ edilməsi iddiası idi. Nə isə...

Dindar ailələrdə boşanma probleminə, daha doğrusu isə ailələrin dağılmasına gətirib çıxaran bir səbəbə nəzər salmaq istərdim. Bu da bəzi kişilərin “qadın ərinə itaət etməlidir” tezisini düzgün anlamaması, özlərinə, bəzən isə ətrafdakılara sərf edən kimi yozmalarıdır.

Dünyanın müxtəlif yerlərində Peyğəmbər (s) ümmətinin başına gətirilən müsibətləri, din qardaşlarımızın bir-birinə güllə atdığını izlədikdə “Ayə, bu müsəlmanlar nə gündədilər!?” tipli ritorik sualları tez-tez eşidir, oxuyur və hətta veririk. Sanki bu müsəlmanlar yadplanetlilər, ən azından başqa Qitə sakinləridirlər. Amma  “biz”in “mən”lərdən təşəkkül tapdığını xatırlasaq, o zaman sualı başqa cür verməliyik: “Mən nə gündəyəm?”

Bir neçə gün əksər yerli telekanallar və saytlar bu hadisəni müzakirə etdilər: paytaxtın mərkəzində özünü tozsoran sanan bir oğlan qızı xoruzsayağı qamarlayaraq onun ləblərinə qarşı xüsusi əməliyyat keçirib. Əvvəlcədən hazırlanmış fotoqraf da bu sovurma prosesini cihazının yaddaşına həkk edərək sonradan sosial şəbəkələrdə yayıb. Bu hoqqaya diqqət yetirməmək də olardı. Onsuz da çox danıışılıb. Əgər bir məqam olmasaydı.

Bir məmləkətin axmaq padşahı olur. Amma baş vəzir ağıl və dərrakəsi ilə seçilir. Bir gün ölkəyə əcnəbi qonaqlar gələcəyi barədə xəbər yayılır. Vəzir də qonaqların yanında rüsvay olmamaq üçün padşaha deyir ki, ağzını açmasın, bütün sualları özü cavablandırıb məclisi yola verəcək. Razılıq əldə olunmasına baxmayaraq padşah görüş zamanı elə hey sərsəm sözlər danışır, vəzir isə ağlını işə salaraq hökmdarın axmaq ifadələrinə “hikmət” donu geyindirir. Qonaqlar gedəndən sonra dardüşüncəli padşah sinəsini qabağa verib vəzirinə deyir: “Gördün, necə ağıllı sözlər dedim? Hətta sənin izahına da ehtiyac oldu, yoxsa qonaqlar heç nə anlamırdılar”...

Təqribən 20 il əvvəl şahidi olduğum hadisədir. Böyüklərin ayaqqabılarını çəkmə yağı ilə abıra mindirmələrini dəfələrlə izləyən 4-5 yaşlı uşaq təfəkkür edir, ağlını işə salır. Düşünür ki, valideynlərinə sürpriz eləsin. Hamının gözündən yayınıb özünü verir dəhlizə, çəkmə yağını götürüb başlayır işə. Bir azdan isə çalışmaların nəticəsi hasil olur: ailənin sərəncamında olan müxtəlif rəngli ayaqqabılar qara çəkmə yağı ilə boyanır. Özü də hər tərəfləri: içi də, çölü də, altı da. İndi isə keçək mətləbə.

İŞİD İraqda, İsrail isə Qəzzada müsəlmanların qanına susadığı bir zamanda Azərbaycanın media məkanında müsəlmanlar arasında qızğın mübahisə yarandı.

Müasir zamanda insanların daha çox virtual aləmə aludə olmasından, virtual ünsiyyəti canlı ünsiyyətdən daha üstün tutmasından narazı qalanlar çoxdur.

İlahiyyatçı deyiləm. 1-2 hədis eşitmişəm, 3-4 moizə dinləmişəm, 5-6 dindar dostum var. İrfan aləmi ilə tanış deyiləm. Alimlik, zahidlik, abidlik iddialarım, başımda əmmaməm, cibimdə isə təsbehim yoxdur. Bunu əvvəlcədən yazdım ki, sonda “alimdən çox bilirsən?” kimi gülünc suallar verməyi sevənlər üçün yeni “yaradıcılıq perspektivləri” açılsın. İndi isə keçək mətləbə.

Dünən bəzi yerli elektron KİV öz aləmində və öz təbirləri ilə desək “bomba partlatdılar”. Özü də necə bomba! “Azərbaycanda eynicinslilərin nikahına icazə verildi”! Bir-birindən “copy-paste” üsulu ilə bu “xəbəri” tirajlayanlar “copy-paste”çılıqda ittiham olunmamaq və izi itirmək üçün hələ mənbənin mətninə özlərində bir əlavələr də etdilər. Bu saytların xəbərini oxuyanda belə təsəvvür yaranırdı ki, sanki bütün Azərbaycan əhli elə səbirsizliklə bu icazəni gözləyirdi, eynicinsli həmvətənlərinin ağuşuna atılmağa teşnə idi. Əlbəttə, bu “xəbərə” qəzəblənənlər, etiraz edənlər də oldu mətbuatda. Söhbəti uzatmayaraq hadisənin əslini qeyd edək.