Müasir zamanda insanların daha çox virtual aləmə aludə olmasından, virtual ünsiyyəti canlı ünsiyyətdən daha üstün tutmasından narazı qalanlar çoxdur.

Xüsusən də yaşlı və orta nəslin nümayəndələri. Müəyyən mənada bu iradlarla razılaşmaq olar. Amma müasir dövrün özəl imkanlarını da unutmamalıyıq. Məsələn, cəmi 20 il əvvəl fəhlə, sağınçı, müəllim, çilingər və s. bu kimi sıravi peşə sahibləri ağıllarına belə gətirməzdilər ki, kifayət qədər geniş auditoriya qarşısında ciddi siyasi proseslərə dair fikirlərini bölüşə, hətta mübahisəyə girişə bilərlər. Amma XXI əsrin insanı üçün burda qeyri-adi heç nə yoxdur. Bir neçə dəqiqəyə sosial şəbəkədə profil açırsan və - buyur! Artıq sən söz sahibisən və öz dinləyici auditoriyan var. Bu, bir reallıqdır. Və o da reallıqdır ki, hər ötən gün bu virtual dünyaya təşrif buyuran dindarların sayı da çoxalır. Sevinmək olardı. Axı əmr br məruf imkanları genişlənir. Əgər bir üzücü hal müşahidə olunmasaydı.

Məsələ burasındadır ki, sosial şəbəkələrdə müxtəlif mövzular ətrafında aparılan müzakirələr zamanı bir də görürsən ki, ara qarışdı, məzhəb itdi. Söhbətin əvvəlində bir-birinə “qardaş” deyənlər cəmi bir neçə dəqiqədən sonra qarşılıqlı qarğışa keçirlər. Özü də bu qarğışların qəlblərinin ən gizli qatlarından gəldiyi aşkar sezilir. Çünki kiməsə xoş dua edəndə bu insanların leksikonu qarğış zamanı olduğu kimi zənginlik və orijinallıqla seçilmir. Bir anın içində Allah, Quran təlimləri, oxunan hədislər, Əhli-beyt əxlaqı, nəhayət elementar etik normalar unudulur. Unudulur ki, kənardan baxıb “qırın bir-birinizi, ay...” deyənlər də var. Bir sözlə, təəssüflə qeyd etmək lazımdır ki, İmam Əlinin (ə) “ən yaxşı dostum qüsurlarımı üzümə deyəndir” hədisini tez-tez şəxsi virtual profillərində bölüşməyi xoşlayan inanclılar, iş reallığa yetişdikdə tam başqa cür davranırlar. Kimə “sionistlərin nökəri”, kimə “cahil ərəbdən betər varlıq”, kimə də “münafiq” damğası vurulur. Və çox az insan qəzəb atına mindikdən sonra bu davranışlara görə cavab veriləcəyi günü xatırlamaq iqtidarındadır. Amma gərək unutmayaq. Hətta ən kritik durumda qarşımızdakının, opponentimizin sahibini, onu Yaradanı unutmayaq. Unutmayaq ki, hamımız Allahın bəndələriyik. Və bəndə olaraq hansımızın Allah dərgahında hansı dəyərə malik olduğumuzu bilmirik. Odur ki, bilməyərəkdən Allahın əziz bəndəsinin qəlbini qırmaqdan ehtiyat etməli, bu davranışımızla Rəbbimizin qəzəbinə tuş gəlməkdən qorxmalıyıq. Bunun üçünsə ünsiyyət zamanı, istər canlı, istərsə də virtual, sadəcə elementar etik normalara riayyət etmək, el dili ilə desək, mərifətli olmaq kifayətdir.

Vüsal Əliyev

Islam.az