İlahiyyatçı deyiləm. 1-2 hədis eşitmişəm, 3-4 moizə dinləmişəm, 5-6 dindar dostum var. İrfan aləmi ilə tanış deyiləm. Alimlik, zahidlik, abidlik iddialarım, başımda əmmaməm, cibimdə isə təsbehim yoxdur. Bunu əvvəlcədən yazdım ki, sonda “alimdən çox bilirsən?” kimi gülünc suallar verməyi sevənlər üçün yeni “yaradıcılıq perspektivləri” açılsın. İndi isə keçək mətləbə.

Məsələ bəlkə də şişirdirilmiş, yaxud uzadılmış kimi də görünə bilər. Amma bu mövzuya qayıtmamaq da olmur. Kimsə çıxıb “mən Zeynəbin itiyəm” deyəndə böyük əksəriyyətin onu qınayacağını düşünmək olardı. Ancaq məddahın özünü dördayaqlı kimi Kərbəla şahidinin “xidmətinə verməsinə” qəfildən gözlənilməz tərzdə don geyindirənlər də oldu. “Arqumentlər” belə idi: “Siz Aşiq deyilsin, o isə Aşiqdi”, “İt – irfani anlayışdı, sizin irfandan xəbəriniz yoxdur”, “Böyük alimlərimiz də özlərini Əhli-Beytin itinə bənzədiblər”. Yazının əvvəlində qeyd edilənləri bir daha xatırladaraq, ərz etmək şərəfinə nail olmaq istərdim.

Eşitmişəm ki, insan Allahın şah əsəridir. Quranda da Tanrı bəndələrinə dəfələrlə xitab edir, özü də müxtəlif tərzlərdə. Amma onların içində, mən biləni, əstəğfrullah, nə “Ey mənim sadiq itlərim”, nə də buna bənzəri yoxdur. Allah Ana Kitabımızda bizimlə o qədər hörmət və izzətlə danışır ki, bəzi ayələri oxuyanda hətta utanc hissi keçirirsən, düşünürsən: “Axı O KİM, mən kim?”. İndi Allahın bizə bu qədər dəyər verdiyi halda təkidlə özümüzü dördayaqlı kimi qələmə vermək?.. Bu bir.

İkincisi. Eşitmişəm ki, it murdar heyvandır. İnsan nəcasəti dəyən əşyanı 3 dəfə paklamalıyıqsa, itin ağzı dəyənlər haqqında bu göstəriş 7-yə qədər artır. İndi irfana yetişənlər bu məxluqu necə paklayıblar – o qaranlıq qalır. Əgər Əhli-Beytə (ə) sevgi alçalmaq dərəcəsi ilə ölçülürsə, o zaman İslam şəriətində, eşitdiyimə görə, daha alçağı və murdarı var – donuz. Bəlkə bu heyvanın da irfan aləmində bir müqəddəs və yüksək qarşılığı var? Mən eşitməmişəm. Amma eşidənlər varsa, nə əcəb indiyə kimi Əhli-Beytə (ə) məhəbbətlərini belə yüksək dərəcədə izhar etməyiblər?

Üçüncüsü. İstər özlərini itə, istər pişiyə, istərsə də kərgədana bənzətsinlər, mən heç vaxt inanmayacam ki, bu “irfana yetişənlər” Əhli-Beyti (ə) Əbazərdən, Əmmardan, Miqdaddan, Salmandan, Malik Əştərdən,  Zürarə ibn Əyandan, Əbasətdən və digər məşhur İslam fədailərindən çox sevsinlər. Adları çəkilənlərin və onlarla bir sırada dayananların nə vaxtsa özlərini itə bənzətmələrini mən eşitməmişəm. Maksimum “sənə canım fəda olsun” deyiblər. Deyiblər, əksərən də ediblər. İndi siz demək istəyirsiniz ki, onlar aşiq olmayıblar?  Yaxud irfanda onlara dərs vermək niyyətindəsiniz?

Dördüncü. Tutaq ki, siz haqlı, biz isə səhvik. Bir anlıq bunu təsəvvür edək. Eşitdiyimə görə, hər bir müsəlmanın əmr be məruf kimi vəzifəsi var. Sizcə XXI əsrin müasir texnologiyalarından istifadə edən, Qərb filosoflarının əsərlərini elə orijinalın dilində oxuyan, insan azadlığı və insani dəyərlər haqqında düşüncələrə qərq olan gənci it olmaq perspektivi ilə İslama gətirmək, ona İslamı sevdirmək mümkündürmü? Özü də bu it olmaq perspektivi təkamül və inkişafın ən yüksək zirvəsi kimi təqdim olunursa?

Beşincisi, altıncısı, yeddincisi... Bunlar da ola bilərdi. Amma eşitdiyimə görə, əqli olanlara bir işarə də kifayətdir.

P.S. Eşitdiyimə görə bir çox dindarlar tez-tez eyni sualla həm özlərinə, həm də din qardaşlarına müraciət edirlər: “Axı Ağa (ə) niyə zühur eləmir?”. Müxtəlif səbəblər göstərilir, fərziyyələr irəli sürülür, ehtimallar səsləndirilir. İlahiyyatçı və alim olmayaraq, irfana yetişməyən biri kimi mən də öz variantımı deyim. Zamanın sahibi ona dəstək olacaq əsl silahdaşlarını gözləyir. O Zata kiminsə üzərinə qısqırtmaq üçün “it”, “pişik”, “kərgədan” deyil, mübarizəsinə təfəkkür və düşüncə əsasında qatılacaq İNSANLAR, ADAMLAR lazımdı. Hələliksə, əfsuslar olsun...

P.P.S. Mən inanıram ki, tənqid etdiyim fikirləri söyləyənlər öz aləmlərində eşq yaşaya bilər. Bəlkə də onlar bu üsulla öz sadiqliklərini nümayiş etdirmək istəyirlər. Məqsədim nə onları, nə də bu eşqi aşağılamaq deyil. Bu yazımı təhqir kimi qəbul edib incimələrini istəməzdim. Onlar da mənim müsəlman qardaşlarımdı. Məqsəd sadəcə reallığı və belə hərəkətlərin nəticələrini göstərmək idi.

Vüsal Əliyev