İki gün əvvəl rayona yas məclisinə getmişdim. Vəfat edən yaxın qohumun övladları təbii ki, ataları üçün məclis qurumuşdular. İnsafən, elə də israfçılıq yox idi. Çay, xurma, qənd, limon. Yemək qismində isə plov idi. Amma hər kəsə ayrıca qabda. Yəni, daha “obşi qabda” yemək verib israf eləmədilər. Məqsədim yas məclisi haqqında deyil, orada rast gəldiyim maraqlı bir olaydan yazmaqdır.

Ev sahibi qonaqların sayını soruşdu ki, uyğun olaraq yemək hazırlatdırsın. Təxmini rəqəm çıxarıldı ki, bəs, 150 adam olacaq. “Üstəgəl 20 nəfər də Amon...”. Bu cümləni eşidəndə əvvəlcə çaşıb qaldım. Öz-özümə düşündüm ki, indi “OMON” hardadı. İntizarda qaldığımı görən ev sahibi izahat verdi: “Amon” bizdə yas məclislərində bir qrup yemək yeyənlərə deyilir. Amma bu yemək yeyənlər fərqlidir. Belə ki, bunlar ümumi olaraq məclislərin siyahısını tutur. Kimin 3-ü, 7-si, 40-ı, ili varsa hamısını əzbərdən bilirlər. Artıq evdə yeməkdən imtina edən bu adamlar sadəcə ehsanla qarınlarını doyururlar. El arasında da bunlara “Amon” deyilir. Bu ad isə vaxtilə hər şeyə əl qoyan “OMON”lara uyğunlaşdırılıb. Əgər rayonda kiminsə yas məclisi barədə məlumat almaq istəyirsənsə, mütləq “Amon”lara müraciət etməlisən. Sayları və özləri bəlli olan bu adamların işi-gücü yas məclislərində qarınlarını doyurmaqdır”.

İşin bir tərəfinə baxanda düşünürsən ki, bunun nəyi pisdir ki? Ehsan ehtiyacı olan adamlar üçündür. Amma öyərənəndə ki, bu “Amon”ların arasında yaxşı imkanı olanlar da var, təəccübləndim. Yəni, sadəcə ehsan yeməyə vərdiş eləmiş adamlardır.

Yas məclisinin məqsədi yaxını vəfat etmiş insana dəstək olmaqdır. Bizdə bu daha çox ev sahibini əziyyətə salmaq kimi formalaşdığını nəzərə alanda, “Amon”ların da olması təsadüfi deyil.

P.S. Hər halda bu iş özü-özlüyündə bir az qınaq məsələsidir. Əgər səni hamı ancaq “müftəxor yemək yeyən” kimi görəcəksə, üstəlik bir “kliçka” da yapışdıracaqsa, bu işdən əl çəkmək lazımdır. Sözün düzünü deyirəm, amma gərək “Amon”lar məni üzrlü hesab etsin...