12 şəhid! Bəlkə də bu acını yaşamaq kimin üçünsə asadır. Ola bilsin ki, kimsə “vətən uğrunda şəhid olarlar” deyib özünə təskinlik verir. Amma ən azı birinci Qarabağ müharibəsini yaşamış biri kimi bu mənə heç də asan deyil. Hər gün kəndimizə gətirilən şəhidlər, evlərdən qopan ah-nalə səsləri bu gün də qulaqlarımdadır. Son günlərdə baş verənlər məni bir daha uşaqlığıma, müharibənin ağrılı-acılı günlərinə qaytardı...

Uşaqlığımı xatırlayıram. Düzü, mənim indiki oyuncaqlardan heç biri olmayıb. Hətta maşınım, robotum da olmayıb.... hərdən bizim oynadığımız oyuncaqlar göz önünə gələndə, dünyanı necə dərk etdiyimizdən dəhşətə gəlirəm.. Təsəvvür edin, 5 yaşlı bir uşağın oyuncağı avtomat gülləsi, barıt, top gülləsi və bu kimi silahlar olur.. o zaman həmin uşaq dünyanı necə dərk edər?! Yadıma gəlir, əsgərlər kəndimizə gələndə babamın siqaretini oğurlayıb onlara verir, əvəzində avtomat gülləsi alırdım. Kənddə kimin gülləsi çox idisə, o ən  hörmətli uşaq hesab olunurdu. Bir dəfə mən əsgərlərdən avtomat darağı almışdım. Güllələrimi onun içinə doldurmuşdum. Kənddəki bütün uşaqlar başıma toplaşıb bu qəribə “oyuncağa” baxırdılar. Onu məndən satın almaq üçün sanki auksion da keçirirdilər. Müxtəlif şeylər təklif edənlər var idi. Biri hətta dedi ki, atımı sənə verərəm, onu ver mənə. Amma ən hörmətli uşaq titulunu kiməsə satmaq istəmirdim.

Bir gün anamın kağızın arasına nəsə qoyduğunu gördüm. Yaxınlaşıb:

- Ana, bu nədir? - deyə soruşdum.

- Qəlpədir, - dedi.

- Ana onu mənə ver. Heç olmasa birini ver, - deyə yalvarmağa başladım.

- Olmaz, - dedi.

Axı hardan biləydim ki, o qəlpələr müharibədə yaralanmış dayımın bədənindən çıxarılıb. Güllənin, qəlpənin insan canını aldığını dərk etmirdim. O mənim üçün sadəcə bir  oyuncaq idi...

Son günlər Qarabağda gedən döyüşlərdə yaralanan bir əsgərimiz də şəhid oldu. Düşmən qəlpəsindən yaralanmış Azərbaycan əsgəri.

Bu hadisə də heç də uzaq olmayan bir keçmişi mənə xatırlatdı. Kənddə qonşumuz vəd idi. Gözlərinin ağı-qarası bircə oğlanları Mahir cəbhədə olanda anası hər gün dua edirdi ki, oğlu sağ-salamat gəlsin. Oğlu gəldi, amma yaralı. Xəstəxanada yatdı iki ay, fəqət, o da şəhidlərin cərgəsinə qoşuldu. Anası isə onun dəfnində dedi: “Allah mənə bir oğul vermişdi. Vətən qurban tələb etdi, mən də verdim. Təki Vətən sağ olsun!!!” Bu gün şəhid analarına məhz bu cür səbr lazımdır.

P.S. Birinci Qarabağ müharibəsindən fərqli olaraq bu gün Azərbaycan kifayət qədər güclü orduya sahibdir. Bu son günlərdə baş verənlər bir daha sübut etdi ki, hələ də vətənə qurban edə biləcəyimiz igidlərimiz var. Bunu da unutmayaq ki, müharibədə ölmək yox, düşməni öldürmək lazımdır.

Allah bütün şəhidlərimizə rəhmət eləsin!!!