Allah tərəfindən insana bəxş edilən nemətdir göz yaşı. Həm sevinərkən, həm kədərlənərkən gözlərimizdən gələn yaşın mahiyyəti nədir görəsən? Niyə insan ağlayır? Axı bu hansı ehtiyacdan irəli gəlir? Bütün bu sualların cavabı var.

Əvvəlcə qısa bir haşiyə. Dünyaya gələn bütün insanların ilk işi ağlamaqdır. Körpə ağlayaraq fəryad edir. Əslində bu səsə biz sevinirik. Amma dünyaya gələn insan fitrətində Allah tərəfindən yazlmış koda uyğun olaraq zindana - dünya zindanına düşdüyünü dərk edir və fəryad edir. Lakin artıq gecdir və sən hələ zərrə halında olarkən “Mən sizin rəbbinizəmmi?” sualın “Bəli” cavabını vermisən. Odur ki, verdiyin bu cavaba görə imtahan olunacaqsan bu zindanda.

Kədərlənirik, ağlayırıq... Qəlbimiz sıxılır ağlayırıq. Axı niyə? Çünkü ürək onu əhatə edən mənfi hallarla dolur, təmizlənməyə ehtiyac duyur və göz yaşı ilə qüsl verir özünə. Bəzən belə bir deyimlə rastlaşırıq: “Ağla, ürəyini boşalt”. Bu təsadüfi deyil. İnsanın fitrətində ona görə qoyulub ki, Allahın Qurani-Kərimdə vəd etdiyi kimi “heç kim daşıya bilməyəcəyindən artıq yüklə yüklənməsin.” Budur göz yaşının fəlsəfəsi.

Sevinirik, ağlayırıq... Ürəyimiz sevinir, amma yenə ağlayırıq. Axı niyə? Çünki ürək onu əhatə edən sevinclə dolur və ətrafdıkılarla bunu paylaşmaq istəyir. “Sevunc göz yaşları” ifadəsi burdan yaranır.

Bəzən ürəkdən gülürük. Gözlərimizdən yaş gəlir. Ağlayırıq sanki. Gülməyin içərisində gizlənən göz yaşıdır bu. Ürək şənlənir, dolur daşır və göz yaşı ilə bunu izhar edir.

Allahın insan fitrətinə qoyduğu bu kod hər zaman açıqdır. Bəzən kimlərsə “ağlaya bilmirəm” deyir. Qəlb sıxılır, sevinir, şənlənir, amma göz yaşı yoxdur. Görəsən niyə? Çünki ürək artıq qəsavət bağlayıb və içində olanı çölə ata bilmir. Bəzən “Ağlamayan qəlb möhürlənib” deyirlər.
Amma, ancaq və lakin... Hər kəs həyatında bir dəfə də olsa ağlayır. Gözlərindən yaş gəlir. Adam da var ki, hər zaman ağlayır. Xalq arasında deyildiyi kimi “gözünün yaşı əlindədir”, yəni qəlbi kövrəkdir.

Ağlamaq... Gözəl hissdir. Bir ağlamaq da var ki, digərlərindən fərqlənir. Allah qarşısında günahları üçün insanın ağlaması. Gecənin səssizliyi, kimsə səni görmür. Yalnız sən və Allahındır. Öz günahlarını etiraf edirsən və ağlayırsan. Bu ağlamaqda riya yoxdur. Ağla və etiraf et. Qəlbinə qüsl ver və paklan, Allah dərgahına anadan olduğun kimi pak get.

P.S. Bir ağlamaq da var. O da Kərbəla sərvəri İmam Hüseyn (ə) üçün ağlamaq. Amma bu ağlamaq acizlikdən deyil, mübarizlikdən doğur. İmamın (ə) məktəbini yaşatmaq üçün qəlbini paklamaq və yolları aydınlatmaq üçün olan ağlamaqdır.