...Ön sırada əyləşən molla zülüm-zülüm ağlayırdı. Onu bu dərəcədə duyğulandıran tribunadakı ağsaqqal idi. Cənub bölgəsinin hörmətli din xadimi öz aləmində “hədis” söyləyirdi.

Bu “hədisin” tam mətnini burda yazmaq fikrindən uzağam. Amma qarşıda deyəcəklərimi əsaslandırmaq üçün bir neçə məqamını diqqətinizə çatdıracam. Deməli, ağsaqqal danışır: “...Həzrət Məhəmməd uşaq idi, Məkkədə dolaşarkən bir MƏSCİDDƏ ŞER MÜSABİQƏSİNİN keçirildiyini gördü. Daxil oldu, əyləşdi... Ona növbə çatanda qalxdı ayağa, dedi: “BİSMİLLAHİR-RƏHMANİR-RƏHİM. QUL HUVƏLLAHU ƏHƏD, ALLAHU SƏMƏD (“İxlas” surəsini oxuyur – V.Ə.)...Əmisi Əbu Talib çağırdı Məhəmmədi (s), soruşdu ki, AD GÜNLƏRINIZDƏ NEÇƏ NƏFƏR YIĞIŞIRSIZ? O da dedi ki, 50 nəfər. Əbu Talib dedi ki, GET 80 NƏFƏR ÇAĞIR, XƏRCI MƏNLIKDIR...”.

Bu hadisələr vaqe oldu ötən həftənin sonlarında Lənkəran şəhərində. DQİDK-nin 2 günlük seminarına qatılan adını çəkmək istəmədiyim 70 yaşlı din xadimi bu “hədisi” söylədi. Zaldakıların bəziləri ağladı, bəziləri bu “hədisi” sakit qarşıladı, bir qisim iştirakçı isə qızararaq başlarını aşağı saldılar. Amma heç kim durub demədi ki, “ay ağsaqqal, məgər bilmirsən ki a, İslam peyğəmbərinə peyğəmbərlik 40 yaşında verilib? Məgər şer müsabiqəsinə qatılmaq o Zata yaraşan sifətdir? Məgər dostlarını bir araya gətirib ad günü keçirmək Peyğəmbər əxlaqına yaraşan bir hadisədir?”. Heç kim dillənmədi. Elə təsəvvür yaranmasın ki, kimisə qınayıram. Əsla! Nə qədər milli-mənəvi dəyərlərimizin deqradasiyaya uğramasından danışsaq da, xalqın genetik yaddaşı pozulmayıb. Ağsaqqala hörmət, hətta səhv danışsa belə, yaşamaqdadır. Düzdü, belə “hədislər” və belə “alimlər” ən başlıcası İslama zərbə vururlar (Əlbəttə ki, şüurlu surətdə yox, kəmsavadlıqlarından irəli gələn bir davranışdır). Ancaq həyatının böyük hissəsini sonuncu səmavi dini məhz bu tərzdə təbliğ edən 70 yaşlı ahıla indi nə isə izah etməyin, özü də belə izdiham içərisində, mənası varmı? Elə bu səbəbdən mən də “qəhrəmanın” adını çəkmirəm. Hər halda, ən azından Sovet imperiyası zamanı İslama xidmət etdiyinə görə izzətinə xələl gətirmək olmaz.

Düzü, belə bir hadisə baş verdiyini və bu barədə yazı yazacağımı yaxın qardaşlardan birinə dedikdə, məni bu fikirdən çəkindirməyə çalışdı: “Yazma, qardaş. Biabır olacağıq. Düşmənlərin, vəhabilərin əlinə yeni əsas verəcəksən”. Bu arqument çox təsir etdi. Düşündüm: bəlkə həqiqətən də əziz dostum haqlıdır? Bəlkə öz içimizdəki əyintiləri, səhvləri, ifratları faş etməklə düşmənin dəyirmanına su tökürəm? Amma sonra başqa suallar meydana gəldi: İslama bu çirkinlikləri faş edən zərbə vurur, yoxsa sıralarımza bu çirkinlikləri gətirən? Vəhabilərin əlinə mən silah verirəm, yoxsa bu nağılları danışanlar? Bəlkə öz üzərimizdə işləyək, səhvləri düzəldək, qaragüruhçuluqdan, mövhumatdan uzaq olaq? Bu daha yaxşı variant deyilmi? Yoxsa elə bütün çirkinliklərin üzərini örtüb, üstündə gül-çiçək əkək, özümüzü görməməzliyə vuraq? Odur ki, yazdım. İndi buna kim nə don geyindirəcək – öz işidir, özü bilər, Allahı bilər. Məqsədim də kimisə aşağılamaq, heysiyyətinə toxunmaq deyil. Yazdıqlarım da hamıya aid deyil. Fikrimcə, bu sahədə ciddi islahatlar aparılmalıdır. “Hədisindən” söz açdığım ağsaqqal və onun həmyaşıdları QMİ tərəfindən böyük hörmətlə təqaüdə yola salınmalı, gənc, savadlı kadrlara yol açılmalıdır. Əgər Komitə sədri deyirsə “din xadimlərinin maariflənməyə ehtiyacları var”, bunu düşmən tənəsi deyil, dost məsləhəti kimi qəbul etmək lazımdır. Həqiqətən də, maariflənməyə ehtiyac var. Amma, artıq qeyd etdiyim kimi, bəzi ağsaqqallar üçün olduqca gecdir. Onlarla təntənəli surətdə vidalaşmaq, gənc, savadlı, daha enerjili kadrlara imkan yaratmaq lazımdır. Vəssalam.

P.S. Eyiblərin aşkarlanmasının əleyhinə olanlara isə sadə bir misal çəkmək istəyirəm. İnsan orqanizmində hər hansı bir əzada problem olanda, onu mütləq müalicə etmək lazımdır. Əks təqdirdə digər sağlamları da sıradan çıxaracaq. Müdaxilə yubananda isə, ölüm qaçılmaz olur. Bu baxımdan din sahəsi də insan orqanizminə bənzəyir. Xəstəlikləri ört-basdır yox,  müalicə etmək gərəkdir.