Uşaq ikən nənəmin başına onun kimi ağbirçək qadınların toplaşıb söhbət etməsinə qulaq asmağı çox sevərdim. Çox vaxt söhbətin məğzini, kimlərdən getməsini anlamasam da, bu məclislərin aramlığı möcüzəli bir ab-hava yaradır, məni sanki beşikdə yellədərək yuxuya verir, nağıllar aləminə aparırdı.

Əslində, onların dialoquna xəyalən uşaq təxəyyülü ilə qatılardım. Artığını etməyə, ağbirçəklərin hüzurunda bir söz deməyə sovet pionerinin tərbiyəsi yol vermirdi.

Nədənsə yaddaşımda bir söhbət, daha doğrusu onun bir parçası xüsusi iz buraxmışdı. Nənəm şirin və melodik səsi ilə danışırdı ki, bir kişi Məhəmməd peyğəmbərə (s) üçgünlük övladının tərbiyəsinə nə vaxt başlamasına dair sual verdikdə, Həzrət "artıq üç gün gecikmisən" deyə cavab verib.

O zaman "lap ağ eləyib ha!" (əstəğfürullah) düşüncəsi dərhal beynimdən keçmişdi. Uşaqlığın üstünlükləri olduğu kimi, nöqsanları da var. Səhvlər çox olsa da, onları adətən tez bağışlayırlar, "uşaqdır" deyirlər. İlan qabığından çıxan kimi uşaqlığımızı geridə qoysaq da, əfsuslar olsun ki, səhvlərdən sıgortalanmamışıq. Nə isə, mətləbdən uzaqlaşmayım.
Sonralar embrional pedaqogika məfhumu ilə tanış olduqda "elmin şəhəri" olan peyğəmbərimizin sözlərinin nə qədər dərin məna kəsb etdiyini anladım. Embrional pedaqogika anlayışı keçən əsrin 80-ci illərində meydana gəlib və ana bətnində olan uşaqların tərbiyəsini öyrənən elmdir. Bir sözlə, embrional pedaqogika doğuşdan qabaq təlim və tərbiyədir. Peyğəmbərimizin 1400 il öncə söylədiyini qeyri-müsəlmanlar XX əsrdə anlasalar da, bunu artıq çox geniş surətdə tətbiq ediblər. Biz isə hələ mübahisə etməkdəyik: valideynin haqqı var qızına hicaba məhəbbət aşılasın, ya yox?

Bəzi "ağıllılar" deyirlər ki, qız yalnız yetkinlik yaşına çatdıqdan sonra bu məsələni özü üçün qətiləşdirməlidir. Maraqlıdır ki, valideyn uşağını üzgüçülük hovuzuna, baletə, hətta ağır atletikaya, ştanqa qaldırmağa göndərə bilər. Bu hərəkətlər heç bir etirazla qarşılanmayacaq. Amma elə ki, iş gəldi yetişdi hicaba… Bəs Həzrət Məhəmməd (s) nə deyir? Bunu artıq yuxarıda söylədik. Allahın kamil dinini bəşərə çatdıran şəxs vaxtı fövtə verməməyi tövsiyyə edib.

İndi kimlərinsə müsəlmanlara öyüd-nəsihət verməsinə nə ehtiyac? Kimsə özünü Peyğəmbərdən ağıllı sayırsa, onun kim olduğu aydın olur. Beləsinin ən azından ciddi tibbi müayinədən keçməyə böyük ehtiyacı var. Yox, əgər Peyğəmbərə (ə) meydan oxumaq fikrində deyilsə, onda hicablı qızların məktəblərə getməsinə qarşı da çıxmamalıdır. “Peyğəmbərə canım fəda olsun!” söyləyərək onun buyruqlarını inkar etməkmi olar? Əgər bu baş verirsə, beləsi ən azından iki, bilmirəm daha neçə üzlüdür. Kəsəsi, ikisindən birini seçməliyik. Ya Allahın Peyğəmbəri (ə), ya da özlərini peyğəmbər hesab edib bu iddiada olanlar. Üçüncü variant, sadəcə olaraq, yoxdur.