Təhsil Nazirliyinin qarşısı yenə toqquşmalara səhnə oldu, iki qrup biri-birinə nifrətini dəyənəklər və yumruqlarla ifadə etdi: hicablı qızların orta məktəblərə getməsinə qadağanın aradan qaldırılmasını tələb edənlər və hüquq mühafizə orqanlarının əməkdaşları.

Asfalt yenə qana boyandı. Hansı tərəfin qanı Allah dərgahında daha dəyərli və bəyənilən idi – bununla işim yox, Allah hər şeyi zamanında lazımınca qiymətləndirəcək. "Hicaba azadlıq!" şüarı altında nazirliyin qarşısına gələnlərlə toqquşan dəstənin hərəkətlərini, davranışını, xidmət etdiyi amalları təhlil etmək niyyətindən də uzağam: zatən, onsuz da hər şey gün kimi aydındır. Məqsədim yerli medianın ümumiləşdirilmiş formada "dindarlar" kontingenti kimi təqdim etdiyi qrupun daxilində son günlər baş verən hadisələrə nəzər salmaqdır. Qeyd edim ki, Tretey Məhkəməsi funksiyalarını üzərimə götürməyərək, sadəcə bəzi məqamlara toxunacağam.
Təəssüf ki, aksiya başa çatar-çatmaz, istər sosial şəbəkələrdə, istər elektron KİV-də, istərsə də şifahi müzakirələr zamanı orta məktəblərə hicablıların buraxılmasının zəruriliyi mövqeyini bölüşənlər arasında fikir ayrılığı yarandı. Əslində, bu fikir ayrılığı elə əvvəldən də var idi. Bəziləri çıxış yolunu aksiyalarda, küçə yürüşlərində görürdülərsə, digərləri haqqın bərqərar olunması üçün bu yolu yanlış hesab edir və başqa üsullara üstünlük verirdilər. Son hadisələrdən sonra vəziyyət nəinki dəyişmədi, mən deyərdim ki, hətta kəskinləşdi. İş hətta o yerə çatdı ki, illərdir Azərbaycanda islamın təbliği ilə məşğul olan, çox az din xadimlərinin edə biləcəyini reallaşdıranlar da sosial şəbəkələrdə hədəfə alındı və onlara kinayə ilə "Allah hidayət etsin!" duası ünvanlandı. Axı niyə, nə üçün dindar kəsim arasında belə münasibətlər hökm sürür? Nə üçün fikir ayrılığı ciddi ittihamlara zəmin yaradır? Həm də olduqca ciddi ittihamlara. Səbəblər müxtəlif ola bilər. Amma, zənnimcə, səbəblər sıralamasının başında kimlərinsə mütləq həqiqətə sahib olmasına inam dayanır. Bəli, haqq birdir. Amma kimdir haqlı? Kim həmən o yeganə haqqa yetişib? Əgər bu gün bir tərəfdə "vallah, aksiyalar yeganə yoldur, bu yolu getməyənlər imam Hüseyn məktəbini anlamayıblar" deyən varsa, digər tərəfdə də "vallah, bu səhv yoldur, dini siyasi məramları üçün istifadə edirlər, İranın oyuncaqlarıdır bu bisavadlar, onlar fitnə törədirlər" söyləyən də var. Yəni hər iki tərəf Allahı haqq olduğuna şahid tutur (Əlbəttə, kimlərsə tarixə baş vuraraq mənə kifayət qədər bənzər hadisələr göstərə bilərlər. Məsələn, imam Əli (ə)–ın Siffeyndə Müaviyyənin qoşunu ilə üz-üzə dayanması və məlum "Quranla aldatmaq" tədbiri. Təbii ki, hər kəs özünü Həzrəti Əliyə (ə) nisbət verəcək. Ancaq bu nümunə dərhal asanlıqla da rədd ediləcək. Ən azından ona görə ki, bu gün Həzrəti Əlinin (ə), ya imam Hüseynin (ə) hətta kölgəsi olacaq kimsə yoxdur və heç kim imamlıq iddiasında ola bilməz. Bir sözlə, səhvdən heç kim sığortalanmayıb). Ən acınacaqlısı isə, bunun ardınca səslənən ittihamlardır. İş hətta o yerə çatır ki, kimlərsə Allahın yerinə qərar verməyə qalxırlar, kimin ibadətinin Tanrı tərəfindən qəbul olub olmamasına dair fikir yürüdürlər. Əfsus! Bu haqqı onlara kim verib? Peyğəmbərlik funksiyası ilə onları kim vəzifələndirib?
Başqa bir nüans. Artıq yuxarıda qeyd etdim ki, haqq birdir. Ancaq hamı o haqqı görmək, dərk etmək qabiliyyətinə malik də deyil axı! Yəni həqiqətən səhv edən, səmimi qəlbdən haqqı fərqli tərəfdə arayan ola bilər. Yəqin ki, hər kəs Kərbəlada, Aşura günü ərəfəsində İmam Hüseynin (ə) məşəlləri söndürülməsinə dair göstəriş verdiyini, bununla da ondan ayrılmaq istəyənlərə şərait yaratdığını yaxşı bilir. Hər kəs Kufə əhlinin imama yazdığı dəvət məzmunlu məktubların yandırılmasını da xatırlayır. Heç kim də Peyğəmbər övladının haqqı gözəl anladığını şübhə altına ala bilməz. Bəs elə isə, özünü imam Hüseyn (ə) yolunun davamçısı hesab edən birisinin din qardaşına yalnız fərqli fikirdə olduğu üçün tikanlı sözlər, hətta təhqir ünvanlaması nə dərəcədə düzgündür? "Bizimlə deyilsə, deməli bizə qarşıdır" prinsipi ilə hərəkət etmək nə qədər islam standartlarına, əxlaqına cavab verir? Aksiya tərəfdarının bu üsula tərəfdar olmayana "qorxaq, münafiq" deməsi, qarşı tərəfdən isə "şüursuz, hay-küyçü" eşitməsi Allaha və Peyğəmbərə xoş gedə bilərmi? Budurmu islam? Son sualım ritorik xarakter daşıyır. Çünki hər şey gün kimi aydındır.

P.S. Orta və yaşlı nəsil uzaq olmayan keçmişi, 1988-ci ilin noyabrını yaxşı xatırlayır. O zamanlar əksəriyyətinin tanımadığı Nemət Pənahovun Azadlıq meydanına toplaşan minlərlə insana xitabən "Otur! Qalx! Otur! Qalx" komandalarını, "Oturmayan ermənidir!" "hökmünü" də unutmayıblar. İndi, 25 il sonra, bütün bunlar olduqca primitiv və bayağı görünür, hətta kimlərinsə təbəssümünə səbəb olur. Sözümün "mustafası" nədir? 2012-ci ildə Azərbaycanda dinə, islama "Nemət şablonu"nu tətbiq etmək lazım deyil, "Bizimlə olmayan, vallah, qorxaqdır, batildir", "Bizim fikri bölüşməyən, vallah, axmaqdır, cahildir" prinsiplərini tarixin zibilliyinə atmaq gərəkdir. Əks təqdirdə tarix özü mütləq haqqa yetişdiklərini hesab edənləri həmən o zibilliyə göndərəcək.

Vüsal Əliyev