1996-cı il can üstə idi. Şəhərin dükanlarının vitrinləri heç də Bakının çiskinli və küləkli havasına uyğun olmayan kefi kök saqqallı kişinin və gülümsəyən “nəvəsinin” şəkilləri ilə bəzədilmişdi. Hamı bu ilin “Fatihə”sinin tez verilməsini arzulayırdı: bəziləri bir neçə gün dincəlmək şansı qazanmaq üçün, bəziləri isə masa ətrafında əyləşib “pənco-pənco” araq vurmaq üçün...

İdarənin girişində sürücülər üçün nəzərdə tutulan otaqda adətən çox sıxlıq olurdu. Gələn də, gedən də bura baş vurmağı özünə borc bilirdi: nə yenilik var? Maaşlar nə vaxt olacaq? Bir də ki, qalan otaqları əsasən idarənin qadın işçiləri zəbt etdiyi üçün qeyri seçim də qalmırdı. Elə bu gün də səhər-səhər balaca otağa azı 15 kişi toplaşmışdı. Müzakirələr isə əsl kişinin nə qədər araq içməsi mövzusunda aparılırdı. Hər kəs “qəhrəmanlığı” ilə öyündü, kimi təkbaşına “yarım”, kimi də lap 1 litr “vurduğunu” dedi. Sadəliyinə görə xətrini çox istədiyim sürücü Zahirlə mən isə susurduq. Mövzuya uyğun deməyə bir sözümüz yox idi. Elə yaşımız da imkan vermirdi: əsl “ağsaqqal” məclisi idi...

“Bəs sən, ay Zahir?” sualını deyəsən gözləmirdi. Bir cavab düzəltməyə imkan vermədi “Butsefal”. Başını geri atdı, ağzını boşalmaq üzrə olan un torbası kimi açıb qəhqəhə çəkdi. Toplaşanların çoxu da ona qoşuldu.

- Yox e, Zahir içmir. Ha-ha-ha! Tövbə eləyib! Ha-ha-ha! Ala, kişi olan kəs araq içmədi haaa, apar tolla eeee! Əsl kişi araq içər! Ha-ha-ha!

(Bu, yaşı 50-ni haqlamış kişi hırıldayanda nədənsə ağlıma Makedoniyalı İskəndərin sevimli atının adı gəlirdi – Butsefal. Bəlkə də dişlərinin həddən artıq iri olması idi buna səbəb. Əsl adını artıq xatırlamıram. Yaddaşımda elə “Butsefal” kimi qalıb).

Zahir bir söz demədi, otaqdan çıxdı. Hiss olunurdu ki, çox sıxılır. Ardınca getdim. Bayırda sürdüyü “alabaşın” sükanı arxasında əyləşib başını aşağı dikmişdi. Yaxınlaşdığımı görüb qapını açdı, dinmirdi. Təqribən 1 dəqiqə susduq. Narahat etmək istəmirdim onu. Hərdən gözlərini qaldırıb yaxınlıqdakı yoldan şütüyən avtomobillərə baxırdı. Amma hiss olunurdu ki, gözləri ilə başqa mənzərəni xatırlayır.

- Yox e, qardaş, elə döyül axı...

Dərindən köksünü ötürdü. Bığlarını tumarladı.

- Elə döyül, Qurana and olsun! Tövbə-zad eləməmişəm haaa... Nə isə...

Danışım, ya danışmayım? Bu sualı götür-qoy edirdi indi. Danışdı.

- 5-6 ilin söhbətidi. Həəə... Onda hələ qız yox idi, qaqaş da balaca idi. Toya çağırmışdılar. Yaxın qohum idi. Həəə... Götürdüm evdəkiləri də, dedim niyə tək qalsınlar e? Bilirsən də, mən qəsəbədə qalıram. Həəə... Gəldik şəhərə. Mən də o vaxt vururdum aaa! Özü də vecimə də almırdım ki, “za rulyomam”. Dəhşət vururdum. Həəə... Nə isə. Elə bu dəfə də eşşək kimi içdim. Day “tinim düz" idi. Çıxdım toyxanadan. Bir təhər “xoddadım” maşını. Getdim evə. Həəə... Çıxdım yuxarı. Ala zəngi basıram, açan yoxdu! Zəngi basıram, açan yoxdu! Sökürəm e, qapını! Day necə əsəbiləşmişəmsə, deyirəm, indi qapını açsa canını alacam. Birdən elə bil başıma daşla vurdular. İnanırsan, elə ayıldım ki! Elə bil heç içməmişəm. Yadıma düşdü ki, evdəkiləri də toya aparmışdım axı! İnan, necə aşağı düşüb, necə “abratnı” qayıtdımsa – heç nə yadımda döyül. Həəə... Gəldim. Gördüm bizimki dayanıb bayırda, qaqaş da yatıb qucağında. Öldüm, yerə girdim... Heç düşə bilmədim maşından... Özü yaxınlaşdı qapıya. Açdım, keçib oturdu. Heç nə demədi. Heç nə. Belə bir az oturduq. Sonra yavaşca dedi ki, “sür, Zahir, qaqaşa soyuq olar”. Öldüm.. Öldüm...

Səsi titrədi elə bil, başını yenə aşağı saldı, sanki utanırdı, o anları bir də yaşayırdı. Ağlayırdı, nədi? Heç bilmirdim nə deyim, nə edim. Belə gözlənilmədən ürəyini açmağına sanki hazır deyildim. Bir azdan başını qaldırdı. Qarşıdakı güzgüyə baxıb bığlarını tumarladı. Köksünü ötürüb dedi:

- Tövbə eləmədim, qaqaş. Nə tövbə eləmədim, nə də Qurana əl basmadım. Həəə... Amma özümə söz verdim ki, Zahir, bir də dilinə o zəhirmarı vursan, heç kişi döyülsən... Kişi döyülsən... Deyir, kişi araq içər eee...Eh... Görmüşəm o kişiliyi!..

P.S. Tezliklə Zahirlə həyat yollarımız ayrıldı. Heç indi də bilmirəm hardadı, nə işlə məşğuldu. Amma onun o vaxtkı söhbətini heç unuda bilmirəm. Sanki dünən olub. O vaxt tam başqa cür dəyərləndirirdim. İndi isə... Allah heç bir bəndəsini başdı başına buraxmır. Hərəni bir cür xilas edir. Yetər ki, dəryada batan özü xilas olmaq istəsin. Allah isə həmişə hazırdı...