Qədim zamanlarda bir hökmdar var idi. Bu hökmdar çox varlı idi. O, var-dövləti ilə öyünməkdən böyük həzz alırdı. Hara getsə, öz var-dövlətindən danışırdı. Hökmdarın ağıllı bir vəziri var idi. Böyük də, kiçik də onu çox sevirdi...
Ramazan aylarından birində Türkiyənin məşhur şairləri Nəcib Fazil (dindar şair olub) və Nazim Hikmət (kommunist ideologiyalı şair olub) maşınla səfərə çıxırlar. Nəcib Fazilin oruc tutduğunu bilən Nazim Hikmət onunla zarafat etmək qərarına gəlir.
Hər kəsi özünlə bərabər gör. Kim olursa olsun heç kimi alçaltma. Bu ağılsızlıqdır. Heç kimi də özündən böyük görmə. Bu qorxaqlıqdır. Cəsarət ağıldan, ürəkdən gəlirsə cəsarətdir, savadsızlıqdan gəlirsə, bu cəhalətdir…