İslam Azərbaycanda (İslam.Az)

Islam şəriətinə görə, insanın öz canına qəsdən zərər yetirməsi intihara bərabər tutulur və böyük günah sayılır. Müsəlman hər yolla öz sağlamlığını və həyatını qorumalıdır.

Hicri-qəməri təqvimlə 1373 il bundan əvvəl – mühərrəm ayının 10-da tarixin ən dəhşətli faciələrindən və eyni zamanda, ən böyük iftixar doğuran hadisələrindən biri baş vermişdir.

Kərbəla çölündə gərgin döyüş bir neçə saat idi ki, davam edirdi. İmam Hüseynin (ə) silahdaşlarından təqribən 50 nəfəri düşmənin ilk həmləsini dəf edərkən şəhid olmuşdu. Qalanlar da bir-bir döyüş meydanına çıxıb savaşır və şəhidlik şərbətini nuş edirdilər.

Səmürə ibn Cündəb Fəzari kiçik yaşlarında atasını itirmişdi. Bundan sonra anası ilə birlikdə Mədinəyə gəldi. Mədinədə Səmürənin anası ənsardan olan bir müsəlmana (məşhur səhabə Əbu Səid Xüdrinin əmisinə) ərə getdi və Səmürə atalığının evində böyüyüb boya-başa çatdı.

Əbu Səid Xüdridən rəvayət edilmiş hədisdə deyilir ki, Peyğəmbər merac gecəsində cəhənnəmdə gördükləri barədə buyurub:

«...Sonra dodaqları dəvə dodağı kimi böyük olan bir dəstə adam gördüm.

Həzrət Əli ibn Əbu Talibdən (ə) elm haqqında soruşdular. Cavab verdi: «Elm dörd kəlmədən ibarətdir:  Allaha nə qədər ehtiyacın varsa, o qədər ibadət et. Cəhənnəm atəşinə dözümün nə qədərdirsə, o qədər günah et. Ömrün nə qədərdirsə, dünyadan ötrü o qədər çalış. Axirət aləmində nə qədər qalacaqsansa, axirətdən ötrü də o qədər çalış».

Bir gün Abbasi xəlifəsi Məmunun əyanlarından biri onun üçün belə bir əhvalat danışdı:
Qonşuluğumuzda dindar bir kişi yaşayırdı. Heç kəsin haqqına təcavüz etməz, əlinin zəhməti ilə ruzi qazanardı. Halal yolla bir qədər sərvət əldə etmişdi.

Ənəs ibn Malik rəvayət edir ki, bir gün Peyğəmbərlə birlikdə məsciddə oturmuşduq. O həzrət buyurdu: “Cənnət əhlindən olan bir adam indi bu qapıdan girəcək.”

Əbu Hüreyrə Həzrət Mühəmməd Peyğəmbərin (s) belə buyurduğunu rəvayət edib:

Bir nəfər başqa bir kənddəki din qardaşını ziyarət etmək üçün yola çıxdı.

Bir-biri ilə dostluq edən iki əsgər vardı. Bunların biri vaxtı-vaxtında namazlarını qılır, hətta ən çətin şəraitlərdə belə, ibadətindən qalmırdı. O biri əsgər isə, əksinə, nəinki namaz qılmır, hətta dostunu qınayırdı:

Əbu Hürеyrə rəvayət еdir ki, müsəlmanlardan biri Pеyğəmbərin (s) yanına gəlib, qonşusundan şikayət еtdi: “Qonşum məni incidir.” Pеyğəmbər (s) ona məsləhət gördü: “Еvə gеt, bütün еv əşyalarını çölə çıxardıb küçəyə tök.”

Harun ər-Rəşid əyin-başını dəyişdirib saray əyanları ilə kəndlərin birindən keçirdi. Öz bağçasında işləyən bir qocanı gördülər. Xəlifə yaxınlaşıb qocaya salam verdi, nə işlə məşğul olduğunu soruşdu.

Məşhur şiə alimi, «Nəhcül-bəlağə» kitabının tərtibçisi Seyyid Rəzi yeniyetmə yaşlarında Qurani-kərimi maliki məzhəbli alim Ibrahim ibn Əhməd Təbəridən öyrənmişdi (onu məşhur tariхçi Təbəri ilə qarışdırmayın).

Peyğəmbərin əmisi nəvəsi, Imam Əlinin qardaşı oğlu Abdullah ibn Cəfər səxavəti ilə tanınan bir adam idi. Onu hətta səxavətdə Hatəmi-Taiyə bərabər tuturdular. Bir gün Abdullahın yolu bir bağın yanından düşür.

Əbu Hüreyrə rəvayət edir ki, bir gün Peyğəmbər məsciddə idi. Bir nəfər də məscidə daxil olub namaz qılmağa başladı. Peyğəmbər kənardan ona baxırdı.

Bir nəfər Məkkəni ziyarət edərkən müqəddəs Kəbə evinin yanında eyni duanı təkrar edirmiş: “Ey düzgün bəndələrə yardım edən, haramdan çəkinən bəndələri qoruyan Allah!”.

İslamın ilk əsrlərində yaşamış məşhur ariflərdən biri olan Abdullah ibn Mübarək bir gün səhradan keçirdi. Bir tərəfdə sürüsünü otlayan bir çoban gördü.

Quran bəşəriyyətin dünya və axirət həyatının xoşbəxtliyini təmin edən əbədi ilahi qanundur. Onun ayələri hidayət, bəyan etdiyi hər bir ifadə isə rəhmət və səadət mənbəyidir.

Abbasilər sülaləsinin möhtəşəm xəlifəsi Harun ər-Rəşidin 12 oğlu vardı. Xəlifə özündən sonra oğullarının hakimiyyət üstündə bir-biri ilə didişəcəklərini yaxşı bilirdi. Ona görə də bacardığı qədər onların arasında barışıq yaratmağa və ayrı-seçkilik salmamağa çalışırdı.

İkinci xəlifə Ömər ibn Xəttab Hims şəhərinin əhalisinə məktub yazıb, buradakı ehtiyaclı adamların siyahısını ona göndərmələrini istədi. Xəlifə həmin adamların vəziyyəti ilə maraqlanmaq və onlara yardım etmək fikrində idi.