Bir abid nəql edirdi: “Gəncliyimdə qayıqla gəzintiyə çıxmağı sevirdim. Kiçik qayığım var idi. Onunla göldə saatlarla tək-tənha üzürdüm. Bir dəfə gözlərimi qapayıb Allahın sonsuz Mərhəməti, tükənməz Qüdrəti haqqında düşünürdüm. Tədricən sehrli gecə füsunkar səhərə çevrilirdi.

Birdən qayığıma başqa bir qayıq çırpıldı. Necə də qəzəbləndim! Gözümü açdım, məni göylərdən yerə endirən insanı məzəmmət etmək istədim. Amma... Qayıq boş idi. Qəzəb isə içimi parçalayırdı. Bu qəzəbi kimin üzərinə tökməli idim?.

Başqa çıxış yolum yox idi: yenidən gözlərimi qapayaraq daxili aramlıq tapmağa çalışdım. Artıq Günəş doğanda sanki tam başqa bir insan idim, sanki müdriklik daxilimə hopmuşdu. Boş qayıq mənim ustadım oldu. O zamandan kimsə məni alçaltmaq, xətrimə dəymək, heysiyyətimə toxunmağa cəhd edirdisə, mən sadəcə özüm-özümə deyirəm: “Bu qayıq da boşdur”.

Məntiq: Heç vaxt tənqiddən inciməyək. Əksinə, dinləyək, bəlkə həqiqətən bizim xeyrinizə danışırlar, bəlkə həqiqətən dostlarımız nədən isə narahatdırlar, bu tənqidin bizə bir faydası olacaq. Amma elə ki gördük opponentimizin məramı fərqlidir, söylədikləri cəfəngiyatdan savayı bir şey deyil, bu insan dost yox, “dostdur”, yəni “qayıq boşdur” – biz də boş verək. Belələrinə görə əhvalımızı qətiyyən pozmayaq.