Yaponiyada baş verən zəlzələdən sonra xilasedicilər dağıntılar altında bir gənc qadının olduğunu müəyyənləşdirdilər. O, çox qəribə bir vəziyyətdə donub qalmışdı: qadın dizi üstə çökərək, sanki ibadət edən insan kimi səcdəyə qapanmışdı, qolları arasında nə isə var idi. Evin dağıntıları onun onurğasını və başını zədələmişdi.

Xilasedicilərdən biri böyük çətinliklə əlini daşların arasından qadına tərəf uzatdı, nəhayət ona toxundu. Heyhat, evin sahibəsi artıq dünyasını dəyişmişdi: soyumuş cəsəd bunda heç bir şübhə oyatmırdı. Ona artıq heç nə ilə yardım etmək mümkün deyildi. Amma qonşu evlərin dağıntıları altında hələ sağ qalanlar ola bilərdi. Vaxt itirmək olmazdı. Xilasedicilər bu evi tərk etdilər.

Amma qadının öldüyünə şahidlik edən xilasedici heç cür bu hadisəni unuda bilmirdi. Hansısa bir qüvvə onu geri çəkirdi. Xilasedici həmən evə qayıtdı. Daşların arasından yenə cəsədə tərəf irəlilədi. Gözü görməsə də, əli ilə nə isə axtardı. Və... Həyəcanını boğa bilməyərək qışqırdı: “Uşaq! Burda uşaq var!”. Bütün komanda üzvləri qadın cəsədinin ətrafını daşlardan, torpaqdan, metal qırıntılarından təmizləyirdi. Cəsədinin altında yorğana bürünmüş təqribən 3 aylıq uşaq var idi. Qadının övladını xilas etmək üçün özünü qurban verdiyi aydın idi: ev dağılanda o, uşağı qolları arasında sıxaraq, bədəni ilə qorumuşdu.

Həkim gələndə, körpə hələ də mışıl-mışıl yatmışdı. Möcüzəli halda sağ qalan uşağı müayinə etmək üçün yorğanı açdılar. Körpənin yanında mobil telefon var idi. Ekranda isə bu mətn yığılmışdı: “Əgər sağ qalsan, unutma: mən səni sevirdim!”. Mobil telefon əldən ələ keçirdi, insanlar göz yaşlarını saxlaya bilmirdilər. Ana məhəbbəti... Sözlə ifadə etmək mümkündürmü?