Tez-tez verilən suallardan biri də şəhidlərə matəm saxlamaqla bağlıdır. Kərbəlada faciəvi şəkildə qətlə yetirilən şəhidlərimiz, o cümlədən digər şəhidlərimiz cənnət əhlidirlər. Bəs onda nə üçün cənnətə gedən insanlar üçün ağlayırıq? Bunun səbəbi nədir? Axı, cənnətə getmək insan üçün ən böyük məqamdır.

İslam.az-ın verdiyi xəbərə görə, bu suallara aydınlıq gətirmək üçün SalamNews Azərbaycanın tanınmış ruhanilərinə müraciət edib.

İlahiyyatçı alim Hacı Namiq Babaxan deyib ki, cənnətə gedən insanın bu dünyadan sonrakı həyatı üçün, yəni cənnətə getdiyi üçün ağlamırlar, həmin insanın bu dünyadakı faciəsinə və müsibətlərinə görə ağlayırlar. İnsanlar müsibət, faciə, qəm-kədər, məzlumiyyət görəndə istər-istəməz narahatlıq keçirirlər. İnsan belə məxluqdur, Allah insanı belə yaradıb. Əslində, bu insanlıqdır. Məsələn, insanlar İmam Hüseynin (ə) və onunla birlikdə olan 72 nəfərin başına gələn müsibətlərə ağlayır və əza saxlayırlar. Fikrimcə, bu, təkcə etiqad məsələsi deyil, insan olan kəs bu faciəyə qəmli olmursa, sızıldamırsa, demək, bəzi insani keyfiyyətlərdən uzaqdır. Belələri çox zaman hadisədən ya xəbərsizdirlər ya da qərəzlidirlər. Hətta məqsəd hər nə olursa olsun, faciə və müsibət, qəm gətirən və insanı ağladandır. Bundan başqa, “26 Bakı Komissarı”nın güllələnməsi ilə bağlı yazıları mütaliə edəndə belə insan narahat olur, istər istəməz insandır. Yaxud Qəddafinin tutulması və ölüm səhnələri olan videoya baxanda belə insan hardasa narahatlıq keçirir. Çünki insanıq, bizi Allah belə yaradıb, faciə, müsibət görəndə narahat oluruq, hətta əgər bu vaxtı ilə ən zalım insan olmuş olsada belə, onu zəif, aciz görəndə narahat oluruq, rəhmə gəlirik. İndi əgər faciə qurbanı, dahi dini şəxslərdirsə, təbii ki, buna əza da saxlanılar, yas da tutular, ağlamaq məclisi də qurular.

İlahiyyatçı alim Hacı Zülfüqar Mikayılzadə bildirib ki, əslində, biz İmam Hüseyn (ə) yox, özümüz üçün ağlayırıq. Bizimdə ağlamğımızın səbəbi özümüz üçündür. İnsanlar bunları düşündükcə ağlayır, çünki Kərbəlada böyük faciə baş verib. Bundan başqa, bizim ağlamağımız əsas səbəbi bu faciənin böyük olması deyil, faciənin hansı səbəbdən baş verməsi ilə bağlıdır. Bu hadisənin məqsədləri əhəmiyyətli olduğu üçün, hədəfi beynəlmilər olduğu üçün indi də yaşayır. Azadlığı qorumaq, yaşamaq hansısa bir dinə və ya insana aid deyil, bu, bəşəriyyətə aiddir. İnsan öz azadlığını əldə etmək üçün nümunə axtarır, mübarizə aparır. Başqa tərəfdən isə bu hadisənin məqsədi Allahın göndərdiyi sonuncu dini xilas etməkdir. İmamın hədəfi İsalamı xilas etmək idi, bu vəziyyətdən çıxartmaq idi. Addım düzgün olduğu üçün bu məsələlə ümumbəşəri olur, bütün insanlar tərəfindən qəbul olunur.

"Mənəvi Dünya" İctimai Birliyinin sədri, Məşədi Dadaş məsçidinin imam-camaatı Hacı Şahin Həsənli söyləyib ki, bu məsələnin həm fərdi, həm də ictimai tərəfi var. Fərdi baxımdan şəhidlik bir şəxs üçün uğurdursa, cəmiyyət üçün şəhidin varlığı faciədir. Yəni hər hansı bir cəmiyyətdə haqqa zülm olunursa, haqqın tərəfdarları öldürülürsə, bu, cəmiyyət üçün faciədir. Onun sözlərinə görə, matəm tədbirləri məsələnin ictimai tərəfidir. Bu gün haqqı sevən insanlar, haqqın tərəfdarları haqqın əzildiyi gün şadlıq keçirə bilməzlər. Sanki haqqın əzilməsinə etirazlarını bildirirlər: "İmam Hüseyn (ə) məktəbi mərhəmət məktəbidir. İmam Hüseyn (ə) son anlarına kimi düşmənlərinə dua edirdi, haqqa dəvət edirdi. Son anlara qədər onlara xeyir-dua verirdi. Hətta onu öldürənə rəhmətlə, mənəviyyatla yanaşırdı. Ona görə də insanlar arasında mərhəmət hissinin artmasına ehtiyyac var. Yoxsul insanların yad olunması, ehtiyyaclı insanlara imam ehsanı verilməsi çox bəyənilən əməldir".

İlahiyyatçı alim, fəlsəfə doktoru Hacı Elşən Mustafaoğlu diqqətə çatdırıb ki, Həzrət Məhəmməd peyğəmbərdən (s) nəql edilən bir hədisdə buyurulur ki, “Həsən və Hüseyn Cənnət cavanlarının ağalarıdır”. Həzrət İmam Hüseynin (ə) cənnətdə olduğu bəlli ikən, nəyə görə insanlar onun üçün ağlayırlar? Cənnətə gedən üçün matəm saxlamağın səbəbi nədir?

Həqiqətən də, sevimli peyğəmbərimizdən rəvayət edilən hədisdə Həzrət İmam Hüseynin (ə) cənnət əhlindən olacağı vədi verilir. Məlum olduğu kimi, İmam Haqq yolunda mübarizə aparıb və amansızlıqla qətlə yetirilərək şəhid olub. Kərbəlada baş verən bu hadisəyə biz əslində iki prizmadan yanaşa bilərik. Birincisi, İmam Hüseynin (ə) şəhid olub cənnətə getməsi özü ilə Allah arasında olan cəhətir, ikincisi, Kərbəlada baş verənlərin ictimai hadisə olması cəmiyyətə, digər insanlara yönəlmiş cəhətir.

Birinci nəzərdən heç şübhəsiz ki, bu, İmam Hüseynin (ə) öz həyatını yalnız Allah üçün yaşaması və Allah üçün canından keçib şəhid olması, cənnətə - əbədi səadətə qovuşmasıdır. Bu, onun həyatının ilahi amalıdır. Bu, onun Allaha qovuşmasıdır. Rəbbimiz Quranda, Ali-İmran surəsinin 169-cu ayəsində buyurur: “Allah yolunda qətlə yetirilənləri (şəhid olanları) heç də ölü zənn etmə! Əsl həqiqətdə onlar diridirlər. Onlara Rəbbi yanında ruzi əta olunur”. Buna görə matəm saxlanılarmı? Göz yaşı töküdülərmi? Əlbəttə, yox! Bu ki, Allah adamının ən böyük arzusudur, amalıdır.

Amma ikinci nəzərdən məsələyə yanaşdıqda, gözümüz önündə İmam Hüseynin (ə) yaxın ətrafı ilə, ailəsi və övladlarıyla birlikdə başına gətirilən o müsibətlər, peyğəmbər ailəsinə edilən o zülm, Kərbəla faciəsi canlanır. Bu artıq bir insani yanaşmadır ki, bizlər də bir insan kimi təbii hisslərimizlə ona reaksiya veririk.

Aşurada axan göz yaşları, əslində, insanlığa qarşı edilən zülmlərin, vandalizmin, vəhşiliklərin qurbanına çevrilmiş günahsız insanlara görə axıdılan göz yaşlarıdır. Bu isə, insanlıq təbiətilə bağlıdır və burada qeyri-adi bir şey də yoxdur, əslində. Bununla bərabər, bir daha qeyd edək ki, Kərbəla faciəsini xatırlamaq elə yalnız ağlamaq üçün, göz yaşı tökmək üçün deyil. İmam Hüseyn məktəbinin daha ülvi, ilahi mahiyyəti var ki, bu günü yaşadanlar məhz həmin dəyərlərə sarılmalı, İmam Hüseyn məktəbindən bu yöndə faydalanmalıdırlar.