Qəzzada atəşkəsdir. Fələstinlilər küçələrə çıxaraq, bayram edirlər. Əlbəttə, xəritədə çox çətinliklə tapılan bu torpaqlara artıq İsrailin raket və bomba zərbələri endirməyəcəyinə inanmaq sadəlövhlük olardı.

Qahirədə imzalanan atəşkəs sənədindən sonra fələstinli ata və anaların İsrailin növbəti avia-hücumundan sonra südəmər körpələrinə bir daha yas tutmayacaqlarına inanmaq da olmaz. Təbii ki, əksəriyyət bunu çox gözəl anlayır. Amma yenə də Qəzzada bayram əhval-ruhiyyəsi hökm sürür. Niyə?

Təcavüzkar qarşısına qoyduğu məqsədlərə nail olduğunu bəyan etsə də, Qəzzanın gözlənilməz cavabı, xüsusən də “Fəcr” raketlərinin Təl-Əvivi lərzəyə gətirməsi İsrailə əsl şok yaşatdı. Müəyyən mənada atəşkəsin belə tələsik bərqərar olması elə bununla izah olunur. İsrail anladı ki, quru qoşunlarını Qəzzaya yeritsə, 2008-ci ilin qışında başladığı təcavüz kampaniyası ilə müqayisədə qurbanların sayı xeyli çox olacaq. Odur ki, fələstinlilərin sevinclərinə əsas var: bu dəfə düşmənin “isti aşına soyuq su qatıldı”. Bəli, kimsə etiraz edə bilər: itkilər, demək olar ki, tərs mütənasibdir. Amma nəzərdən qaçırmaq olmaz ki, fələstinlilər on illərdir İsraillə mübarizə aparır və bu mübarizədə böyük şücaət və təcrübə əldə ediblər. Nə qədər qəribə, bəlkə də bəşəri dəyərlərə zidd səslənsə də, Qəzzada gözlənilmədən yaxınlarını – atalarını, analarını, övladlarını itirməyə alışıblar. İsraillilər üçünsə bu yeni bir hissdir, yeni səhifədir: "Axı bu necə oldu? Dəhşətə bir bax, “Fəcr” raketləri Təl-Əvivi vurdu!" Yeri gəlmişkən, “Fəcr”lər haqqında.

Atəşkəs haqqında sənədin imzalanmasından bir qədər sonra Fələstin İnformasiya Mərkəzinin saytında “İrana, Suriyaya və “Hizbullah”a təşəkkür” başlığı altında məqalə dərc olundu. Artıq başlıqdan hər şey bəllidir. Amma birinci abzasa diqqət yetirək: “İranı sevib, ya sevmədiyimizdən, onlardan xoşlanıb, ya zəhləmiz getməsindən asılı olmayaraq, bir obyektiv reallıq var. O isə bundan ibarətdir: birincisi, Allah müvəffəq etməsəydi, Qəzza belə dözümlülük nümayiş etdirərək sionist düşməni alçalda bilməzdi. İkincisi isə, bu İran, Suriya və “Hizbullah” hərəkatının yardımı olmadan reallaşa bilməzdi. Onlar bizə hərbi kadrların təlimində, silahlanmada və döyüş təcrübəsinin aşılanmasında əvəzolunmaz yardım etdilər, eyni zamanda maliyyə dəstəyi göstərdilər”.

Buna nə kimi şərh vermək olar? Faktiki olaraq, hamıya bəlli həqiqət bir daha təsdiqini tapdı. Məqalədə daha sonra deyilir: “İndi ərəb dünyasında bir çoxları sionist təcavüzünü pisləyir. Amma onların təəssübü əksər hallarda yalandan savayı bir şey deyil. Onlar Fələstin Müqavimətinin sionist zərbələri altında çökməsini nə qədər arzulayırdılar!”.

Bəli, ABŞ və İsrail növbəti dəfə xarici siyasətlərinin düzgünlüyünə əmin oldular: hər şey İrana qarşı! Nə baş verir versin, itkilərdən asılı olmayaraq onlar İranı diz çökdürməyə çalışırlar. Əks halda planetin qlobal özəlləşməsi planını qeyri-müəyyən müddətə təxirə salmaq lazım olacaq.

Sonda isə, bizə ünvanlanacaq iranpərəstlik ittihamlarını qabaqlayaraq deyək: bunları biz söyləmədik, bunları fələstinlilər söylədilər. Bu onların minnətdarlığıdır. Əlbəttə ki, biz müzakirələrə qatıla bilərik: kim Qəəzaya yardım edir, kim etmir, dost kimdir, düşmən kimdir. Lakin biz bu müzakirələri avtomatın lüləsinə deyil, rahat masa arxasında əyləşib monitora baxaraq aparırıq. İsrail avtomatlarının lüləsinə mərdanə baxanlar, yəqin ki, bu məsələdə bizdən daha peşəkar olarlar. Onlar dostu düşməndən və kənar müşahidəçidən seçməyi bacarırlar. Odur ki, bu məsələdə biz fələstinpərəstik. Heç bir iranpərəstlikdən də söhbət gedə bilməz.