Bir qoca kişi oğlu ilə birlikdə Həzrət Mühəmməd Peyğəmbərin (s) hüzuruna gəldi, göz yaşları içində söylədi: “Ey Allahın Rəsulu! Bu mənim oğlumdur. Əli çörəyə çatana kimi onu bəsləmişəm, hər zəhmətini çəkmişəm.

Allaha şükr ki, indi vəziyyəti pis deyil, büğda, arpa, xurma ilə dolu anbarları var, çoxlu qızıl-gümüşü var. Indi daha qocalmışam, ona möhtacam. Amma oğlum mənə baxmır, bir qab yemək də vermir”.

Peyğəmbər qocanın oğlundan soruşdu ki, niyə atanın ehtiyacını ödəmirsən? Oğul cavab verdi: “Mənim pulum, var-dövlətim ailəmin, uşaqlarımın xərcindən artıq deyil. Atama baxmağa imkanım yoxdur”. Peyğəmbər buyurdu: “Atanın bir aylıq xərcini mən verəcəyəm, amma gələn aydan onu saxlamaq sənin boynundadır”. Sonra Peyğəmbər beytül-maldan yüz dirhəm gətizdirib qocaya verdi ki, bir aylıq dolanışığını bu pulla təmin etsin.

Bir ay ötüb-keçdi. Qoca yenə oğlunu yanına salıb Peyğəmbərin hüzuruna gəldi: “Ey Allahın Rəsulu! Sizin verdiyiniz pulla bir ay dolandım. Amma oğlum yenə mənə baxmaqdan imtina edir”. Peyğəmbər bir daha oğuldan hərəkətləri üçün izahat istədi. Oğul dedi: “Mən keçən dəfə də demişdim: ailəmin xərcindən artıq pulum yoxdur”. Peyğəmbər buyurdu: “Yalan deyirsən! Sənin pulun da, sərvətin də çoxdur. Amma madam ki, doğma atana bir qarın yeməyi qıymırsan, bu axşam özün atandan da betər vəziyyətə düşəcəksən”.

Oğul Peyğəmbərin sözlərinə məsxərə edə-edə evə qayıtdı. Axşam oldu. Qəfildən qonşuları ona xəbər gətirdilər ki, tez anbarları boşalt; oradan elə pis üfunət iyi gəlir ki, dözmək olmur. Oğul tez gedib anbarları açdı. Baxıb gördü ki, bütün buğdalar, arpa və xurmalar çürüyüb, hamısını qurd basıb. Qonşular da bir ucdan tələb edirdilər ki, tez anbarları boşaldıb bu mənfur qoxudan onları xilas etsin. Oğul xəbər göndərib bir dəstə hambal çağırtdırdı. Onların muzdunu danışıb işə başlamalarını tapşırdı. Hamballar bütün gecəni işləyib çürük məhsulları anbardan çıxartdılar, aparıb uzaq bir yerə tulladılar. Səhər oğul evinə gəldi ki, hambalların muzdunu aparıb versin. Pul kisələrini açanda bütün qızıl-gümüşün daş-kəsəyə döndüyünü gördü. Əlacsız qalıb evdəki xalça-palazı, pal-paltarı satdı, birtəhər hambalların pulunu verdi, özü isə bir qarın yeməyə möhtac qaldı.

(Əhvalat "Səməratul-həyat" kitabindan (cild 1, səh.3) götürülüb)