Bir gün yolçulardan biri bir bağın yanından keçirmiş və bağın içində bir müqəvva görür.
Yolçu ondan soruşur: “Sənin ürəyin heç sıxılmır? “Müqəvva deyir: “Yox, necə məgər?” Yolçu deyir: “Səni nə sevindirir?” Müqəvva deyir: “Mən bəzən başqalarını qorxutduğum və əziyyət etdiyim üçün sevinirəm. Ancaq sən zülm edə bilməzsən”. Yolçu səbəbini soruşur və müqəvva deyir: “Çünki mənim kəlləm kələşlə doludur, ancaq sənin kəllən beyinlə. Sən mənim kimi ola bilməzsən. Məgər o halda ki, kəllən kələşlə dolu olsun”.