Suriyada, ardından isə İraqda özlərini müsəlman kimi qələmə verən quldurların törətdikləri vəhşiliklər, tədricən daha çox insanın bu qanlı münaqişəyəı cəlb olunması, təkfirçilərin artıq Azərbaycanı da hədəfə almalarını söyləməsi istər-istəməz hər bir azərbaycanlını sabahı, hazırda hökm sürən sabitliyin davamlığı haqqında düşünməyə vadar edir. Son günlər hüquq-mühafizə orqanlarının sələfilərin toplaşdığı məscidlərə xüsusi diqqət ayırması bu sualların dövləti də narahat etməsini sübuta yetirir. Artıq hər kəsə hər şey aydındır. Suriyada və İraqda insanlıqla vəhşilik, ilahi dəyərlərlə şeytan ordusu arasında gedən ölüm-dirim savaşı istənilən an sərhədləri aşaraq bir başqa ölkəni alovlandıra bilər. Nəzərə alsaq ki, quduzlaşmış təkfirçilərin əsas hədəfi Əhli-beyt tərəfdarlarıdır (bunu da aşkar bəyan edirlər), o zaman əhalisinin böyük əksəriyyətini məhz Əhli-beyt davamçıları təşkil edən Azərbaycanın da insanlıqdan xaric olanların təcavüzünə məruz qalacağı əfsanə təsiri bağışlamır. Hər şeyin nəzarətdə olduğu haqqında bəyanatlar verilir. Ölkədəki sələfilərin liderləri də qətiyyətlə nə vaxtsa dini zəmində savaşa qalxmayacaqlarına zəmanət verirlər. Amma...

Faktdır ki, bu gün Suriya və İraqda qanlı cinayətlər törədən dəstələr arasında yüzlərlə (bəlkə də minlərlə, kim bilir?) azərbaycanlı var. Özü də hamısı özlərini sələfi adlandırır. Bunlar da, sirr deyil ki, Azərbaycandakı sələfi başbilənlərinin “şinelindən” çıxıblar. Onların təbliğatı, onların dəvətləri, onların nümunələri aparıb çıxarıb bu gün azərbaycanlı balalarını uzaq məmləkətlərə. Ən azından bu əsas verir ki, ölkədəki sələfi liderlərin səmimiliyi şübhə altına alınsın.

Digər bir məsələ. Bu gün baş verənlər fonunda təhsil müəssisələrində dinin əsaslarının tədrisi haqqında fikirlər səslənir. Bildirilir ki, bu yolla gəncliyimizi zombiləşmədən və vəhşiləşmədən qorumaq mümkündür. Gözəl fikirdir və bununla razılaşmamaq olmur. Lakin bu metod ən yaxşı halda 10-15 ildən sonra effekt verə bilər. Biz isə bu günümüzə, sabahımıza bir çarə fikirləşməliyik. Deyirlər, “Dua oxumaqla donuz darıdan çıxmaz”. Yəni məhdud miqyasda həyata keçirilən preventiv tədbirlər ciddi effekt verməyəcək. Hər şeyi etiraf edib deməliyik ki, bu gün Azərbaycanda dini zəmində qarşıdurmanın alovlanmasını səbirsizliklə gözləyən yüzlərlə (minlərlə?!) özünü sələfi adlandırıb başı aşağı gəzənlər var. Özü də onların bu intizarı Əhli-beyt tərəfdarlarının İmam Mehdini (ə) gözləmələrindən bəzən daha real və daha ötədir, ən əsası isə, tam fərqlidir. Onlar meşənin qaranlığına çəkilib kəndin mal-qarasına, toyuq-cücəsinə baxaraq dilini yalmandıran ac çaqqalları xatırladırlar. Onlar gecənin düşməsini, sülh və əminamanlıq içində yaşayan kəndə vəhşi basqını həyata keçirməyə səbirsizdirlər. Azərbaycanda artıq dini dözümsüzlük və nifaq toxumu səpilib. Bunun nəticəsidir ki, hazırda həmyerlilərimiz Suriyada və İraqda dirsəklərinə qədər günahsız insanların qanına bulaşıblar. Toxum səpildiyinə görə də qığılcımın meydana gəlməsi də realdır. Deməli konkret, təxirəsalınmaz və sərt tədbirlər görülməlidir. Vəhşi heyvan meqapolis küçələrində dolaşırsa, onun kimisə parçalamasını gözləmək absurddur. Bunu heç kim də gözləməz, onu dərhal zərərsizləşdirib qəfəsə salarlar. Azərbaycandakı təkfirçilərlə də eyni üsulla davranmalıdır. “Pişim-pişim” üsulu normal insanlara, normal dəlilər üçün keçərlidir. Çünki dəlilərin mülayimi də, sakiti də olur. Təkfirçilər isə konkret baş kəsməyə, qan tökməyə proqramlaşdırılan bio-varlıqlardır. Təəssüf ki, onların hələ tam ciddiyətlə təhlükəsini anlamırıq. Sabah isə gec ola bilər.