Bir arif səhradan ötərkən qızmar günəş altında yerdə çabalayan, kömək istəyən yolçu gördü. Tələsik ona yaxınlaşıb atdan düşdü. Məşkində olan suyu ona içirdi. Yolçu cana gəldi.

Amma öz xeyirxahına təşəkkür etmək əvəzinə onu möhkəm əzişdirdi və atını minib çapdı. Arif onu arxadan səslədi və bir xahiş etdi:
-Mənimlə necə rəftar etdiyini kimsəyə danışma…
Zalım yolçu bu xahişdən təəcübləndi və səbəbini soruşdu. Arif dedi:
-Əgər bu əhvalat xalq arasında yayılsa kimsə tənha səhrada tanımadığı adama kömək etməz!

Bir gənc oğlan tanınmış ruhaninin görüşünə gedib ondan nəsihət istədi. Ruhani onu pəncərənin qarşısına dəvət edib “nə görürsən?” - soruşdu. Gənc cavab verdi:
-Yoldan keçənləri görürürəm. Yol kənarında oturub dilənən qocanı görürəm...
Ruhani bu dəfə gənci güzgünün qarşısına gətirdi və soruşdu:
-İndi nə görürsən?
-Özümü görürəm – dedi gənc.
Ruhani dedi:
-Şüşə ilə güzgü eynidir, aralarında bir fərq var ki, güzgünün arxasına gümüş tozu çəkilib. Onu şüşədən üstün edən həmin gümüşdür. Demək, adi şüşə yoxsul insan kimi ətrafı görür, ayna isə gümüşünə görə varlı adam kimi yalnız özünü görür. Bil ki, bu gümüş pərdəni gözlərindən çəkməsən həqiqəti, ətrafdakıları görə bilməzsən.