Sultan Mahmud Qəznəvinin sifəti çox çirkin imiş. Bir gün güzgüyə baxıb öz görünüşündən kədərlənir.

Vəziri onun niyə bikef gəzdiyini soruşanda sultan cavab verir: “Deyirlər ki, padşahla görüşmək rəiyyətə xoşbəxtlik gətirər. Amma inanmıram ki, mənim bu eybəcər sifətimi görən adam sevinib xoşbəxt olar. Çünki bu sifət insanlara yalnız qorxu və ikrah bəxş edə bilər”. Vəzir sultana təskinlik verib deyir: “Üzülməyin, hökmdarım. Sizin üzünüzü heç dünyadakı min adamdan biri də görməyib. Amma əgər ədalətli olsanız, rəiyyətlə xoş davransanız, səs-sorağınız bütün dünyanı bürüyər və hamı sizin haqqınzda müsbət fikrə düşüb yaxşı söz danışar. Etdiyiniz yaxşılıqların şöhrəti sifətinizin çirkinliyini hamıya unutdurar”.

Bir hökmdar döyüşdə başqa bir hökmdara məğlub olur, nəticədə onun qurduğu dövlət süquta uğrayır. Məğlub olmuş hökmdardan soruşurlar ki, sənin hakimiyyətinin tənəzzül etməsinin səbəbi nə oldu? Hökmdar cavab verir: “Gecələr şərab içməyim, səhərlər məst olub yatmağım, bir də dövlətin işlərini bacarıqsız və ləyaqətsiz adamlara həvalə etməyim”.

İkinci Abbasi xəlifəsi Mənsur çox xəsis imiş. Hətta dövlət tikintilərində işləyən fəhlələrin muzdunu qəpik-qəpik hesabladığı üçün ona “dəvaniqi” ləqəbini vermişdilər. (Ərəb dilində “dəvaniq” xırda pul vahidi olan “danq” sözünün cəmidir).
Mənsurun özü xəsis olduğunu qəbul etmirdi və deyirdi: “Hamı elə bilir ki, mən xəsisəm. Amma əslində belə deyil. Mən müşahidə edib gördüm ki, insanlar pulun köləsidirlər. Mən də bacardıqca çox pul toplamağa çalışıram ki, kölələrimin sayı çox olsun”.