Bir ağa öz nökəri ilə yol gedirdi.

Yolda bir xiyarı bölüb, yarısını özünə saxlayır, yarısını isə nökərə verir. Nökər öz payını iştaha ilə yeyir. Az sonra ağa da xiyarın yarısını yemək istəyəndə görür ki, zəhər kimi acıdır. Heyrətlə nökərdən soruşur: «Belə acı xiyarı niyə iştaha ilə yedin?». Nökər ədəblə cavab verir: «Ağa, mən sizin əlinizdən o qədər şirin və dadlı tikələr alıb yemişəm ki, bircə acı tikədən narazılıq etməyə utandım!». Ağa nökərin sədaqətinə heyran qalıb, onu azad edir.

Şeyx Mürtəza Ənsari biliyi ilə yanaşı, pərhizkarlığı və təqvası ilə də məşhur idi. İxtiyarında olan xüms və zəkat pullarından öz dolanışığı üçün hətta borca da olsa, götürməzdi.
Bir gün Şeyxdən soruşurlar ki, əlinin altında bu qədər pul ola-ola, niyə sair müsəlmanlar kimi, özünə o puldan pay götürmürsən?
Şeyx cavab verir:
- Mən bir şəhərdən başqa şəhərə mal daşıyan arabaçılara bənzəyirəm. Heç görmüsünüz ki, onlar camaatın əmlakına xəyanət etsinlər? Adamların bir hissəsi mallarını (xüms və zəkatı) mənə etibar edirlər, mən də sadəcə olaraq, onları sahiblərinə (yəni ehtiyacı olanlara) çatdırıram.


Məşhur şair Ənvəri Bəlx şəhərində gəzişərkən görür ki, camaat bir nəfərin başına toplaşıb dinləyir. Bir az qulaq asandan sonra Ənvəriyə aydın olur ki, həmin adam onun şerlərini öz adına çıxıb oxuyur. Ənvəri şer deyən adamdan soruşur: «Oxuduğun şerlər kimindir?». Cavab verir: «Ənvərinin». Şair bir daha soruşur: «Heç Ənvərini görmüsənmi?». O adam utanmadan söyləyir: «Ənvəri elə mən özüməm də!». Şair bu həyasızlıq qarşısında mat qalıb deyir: «Şer oğrusu görmüşdüm, amma şair oğrusu görməmişdim».