Qəzzali gəncliyində dərs vaxtı yazdığı bütün qeydləri bir çantaya yığıb özü ilə gəzdirirdi.

Səfərlərinin birində quldurlar hücum edib, çantanı ondan alırlar. Qəzzali quldurbaşıya yaxınlaşıb, çantasını tələb edir. Quldurbaşı soruşur ki, bu kağızlar sənin nəyinə lazımdır? Qəzzali heyrətlə cavab verir: «Mənim bütün biliyim onun içindədir. Bu çantasız mən heç kiməm!».
Quldurbaşı gülüb deyir: «Uzun illər dərs oxumağının nəticəsi budur ki, biliyini başına yox, bu çantaya yığmısan! İndi onu sənə qaytarmasam, bütün oxuduqların hədər olacaq?!».
Qəzzali bu sözlərdən utanır. Bundan sonra hafizəsini möhkəmlətməyə başlayır. Elə bir dərəcəyə çatır ki, kitab-dəftərə ehtiyacı olmur.

Əllamə Hilli Nəcəfdən Kərbəla ziyarətinə gedəndə, dərs deməyinə bir müddət fasilə verir. Ziyarətdən qayıdandan sonra yenidən tədrisə və imam-camaatlığa davam edir. Amma oğlu onun arxasında namaz qılmaqdan imtina edib söyləyir: «Elmlə məşğul olmaq vacib, ziyarətə getmək isə müstəhəbdir. Sən müstəhəb əməl xatirinə vacibi tərk etdin. Ona görə də mən səndə imam-camaat üçün şərt olan ədalət sifətinin olmasına şübhə edirəm».
Əllamə bu sözləri eşidəndə, «Təbsirə» adlı yeni kitabını oğluna göstərib deyir: «Oğlum, mən ziyarət zamanı da elm və bilikdən ayrı düşməmişəm. Bu kitabı Kərbəla ziyarəti zamanında yazmışam».

Həzrət Musa Peyğəmbər (ə) xəstələnmişdi. Təbiblər ona dərman təklif etsələr də, peyğəmbər razı olmayıb dedi: «Dərman içməyəcəyəm. Mən Allaha təvəkkül etmişəm. Qoy Allah məni dava-dərmansız sağaltsın». Bu arada Allahdan ona vəhy gəldi: «İzzət və cəlalıma and olsun, təbiblərin verdiyi dərmanı içməsən, mən sənə şəfa vermərəm!».
Həzrət Musa (ə) həmin dərmanlardan içdi və sağaldı. Lakin Allahın onunla niyə belə rəftar etdiyini anlamırdı. Bu zaman vəhy gəldi: «Ey Musa! Sən mənim hikmətimi öz təvəkkülünə qurban vermək istəyirdin?! Bəs, bilmirsən ki, mən öz hikmətimlə bütün xəstəliklərin əlacını bitkilərdə qərar vermişəm?!».