Abbasi xəlifəsi Mənsur xəsislikdə ad çıxarmışdı.

Dövlət tikililərində işləyən fəhlələrin məvacibini şəxsən özü danq-danq (danq – xırda pul vahidi, qəpik) hesabladığı üçün, ona «Dəvaniqi» ləqəbini vermişdilər.
Qədim hökmdarlar gözəl şer yazan şairlərə mükafat verərdilər. Amma xəsis Mənsur buna da əlac tapmışdı. Onun möhkəm hafizəsi vardıı bircə dəfə eşitdiyi şeri əzbərdən təkrar edə bilirdi. Xidmətçiləri arasında iti hafizəsi olan bir qulam və bir kəniz də var idi.
Mənsur şairlərlə belə bir şərt bağlayırdıı Gərək oxunan şer oğurluq olmasın. Əgər bu şeri şairdən savayı bircə adam əzbər bilsə, ona heç bir mükafat verilməyəcək.
Yox, əgər şer şairin öz malıdırsa, onda şerin yazıldığı kağız ağırlığında qızıl əta olunacaq.
Şairlərdən hər kim xəlifənin hüzurunda öz qəsidəsini oxuyurdusa, Mənsur dərhal onu oğurluqda ittiham edib deyirdi: «Bu şer sənin deyil. Mən onu səndən qabaq başqasından eşitmişəm». Sonra Mənsur qəsidəni əzbər söyləyirdi. Bu azmış kimi, «Bu qəsidəni məndən savayı, qulamım və kənizim də əzbər bilirlər», - deyib, onlara da həmin şeri təkrar oxutdururdu. Beləliklə, şair xəlifənin hüzurundan əliboş qayıdırdı.
Məşhur ədib Əsməi Mənsurun bu xasiyyətindən xəbərdar idi. Ona dərs vermək üçün ərəb dilində az işlənən nadir və qəliz kəlmələrdən ibarət qəsidə inşa edib, ağır bir daş parçasının üstünə yazır və xəlifənin sarayına gətirir. Mənsur Əsməinin şerini diqqətlə dinləsə də, yadında saxlaya bilmir. Qulamla kəniz də qəsidəni təkrar edə bilmirlər.
Əlacsız qalan Mənsur söyləyir: «Şeri yazdığın kağızı gətir, ölçüb, ağırlığı qədər qızıl verim». Əsməi şeri köçürdüyü qaya parçasını göstərəndə, xəlifəni dəhşət bürüyür. Bu yolla Əsməi xəsis xəlifənin «dərsini verir».


Bəzi kitablarda Mərvanın Zab savaşını uduzmasının səbəbi belə göstərilir: Döyüş zamanı Mərvan təbii ehtiyacını ödəmək (sidiyə çıxmaq) üçün qoşundan ayrılıb səhranın bir tərəfinə çəkilir, atdan düşüb, yerə oturur. Mərvanın yanında durmuş at onun mədəsindən çıxan səsdən hürküb düşərgəyə doğru çapır. Əsgərlər atın yəhərini boş görəndə elə bilirlər ki, xəlifə həlak olub. Qoşun dağılıb, hərə bir tərəfə qaçır. Bununla da Mərvan savaşı uduzur. Deyirlər ki, bu hadisədən sonra ərəblər arasında belə bir ifadə yaranır: «Zəhəb-əd-dövlətu bi-bövlihi» (Bütöv bir dövlət sidiyin qurbanı oldu).


Bir gün Mühəmməd peyğəmbər (s) səhabələrin əhatəsində oturub onlarla söhbət edirdi. Bir kasıb müsəlman yaxın gəlib onların yanında oturdu. Təsadüfən, onun yanında oturduğu adam var-dövlət sahibi idi. Bu dövlətli adam kasıbın köhnə əyin-başına ikrahla baxıb ətəklərini yığdı ki, ona toxunmasın.
Peyğəmbər vəziyyəti belə görəndə narahat olub buyurdu:
- Qorxursan ki, onun kasıblığı paltarından sənə keçər, yoxsa sənin sərvətin onun üstünə hopar?
Sərvətli kişi peşman olub söylədi:
- Ya Rəsuləllah, icazə ver, günahımı yumaq üçün var-dövlətimin tən yarısını bu kasıb müsəlmana bağışlayım.
Peyğəmbər üzünü həmin fəqir müsəlmana tutub soruşdu ki, bu təkliflə razısanmı?
Öz vəziyyətində qalmağı üstün tutan kasıb etiraz edərək söylədi:
- Xeyr, istəmirəm. Qorxuram ki, sərvət sahibi olandan sonra məndə də o cür xasiyyət yaranar və onun tayı olaram.