Böyük fateh Əmir Teymur (Teymurləng) çox qətiyyətli və yorulmaz adam imiş.

Məqsədinə yetmək üçün heç bir çətinlikdən qorxmazdı. Teymurləng öz xatirələrində bu xasiyyəti adi bir qarışqadan öyrəndiyini söyləyirdi.
Öz imperiyasını yaratmazdan çox-çox əvvəl Teymur hələ zəif bir feodal idi. Bir gün rəqibləri ilə mübarizədən bezib çöllüyə üz tutur və ümidsiz halda öz vəziyyəti haqqında düşünməyə başlayır. Bu zaman bir qarışqa onun diqqətini cəlb edir.
Görür ki, qarışqa özündən qat-qat ağır olan bir yükü qaldırıb yuvasına aparmağa çalışır. Qarışqanın ilk cəhdi uğursuzluğa düçar olur. Yükə gücü çatmadığından, yıxılır. İkinci dəfə yükü çiyninə alıb aparmağa cəhd edir. Bu dəfə də səyi boşa çıxır. Beləcə, qarışqa yalnız 67-ci cəhddən sonra öz yükünü yuvaya çatdıra bilir.
Teymurləng deyir ki, qarışqanı müşahidə edəndən sonra öz-özümə dedim: «Ey Teymur! Sən qarışqadan əskik deyilsən! Qalx, işinə davam et!».
Elə bu inadkarlıq və çalışqanlıq onu dünya şöhrətli hökmdara çevirir.


Harun ər-Rəşid öz vəziri Cəfər Bərməki ilə Bağdad kənarında gəzişirdi. Uzaqdan böyük bir karvan göründü. Xəlifəyə xəbər verdilər ki, bu, Xorasan valisinin xəlifə üçün göndərdiyi hədiyyələri gətirən karvandır. Vaxtilə Cəfərin qardaşı Fəzl ibn Yəhya Bərməki də Xorasan valisi vəzifəsində işləmişdi. Ona görə də Harun karvanı Cəfərə göstərib soruşdu: «Bəs, sənin qardaşın Xorasan valisi olanda bu hədiyyələr harada idi?». Cəfər isə xəlifənin təəccübünə rəğmən, tamamilə sakit halda cavab verdi: «Harada olacaqdı ki? Əlbəttə, öz sahiblərinin – Xorasan əhalisinin evində!».

Zalım Həccac səhrada bir bədəvi ərəblə rastlaşır. Özünü tanıtdırmadan ondan soruşur: «De görüm, Həccac necə adamdır?». Bədəvi hiddətlə cavab verir: «Zalım, qaniçən, daşürəkli cəlladdır». Həccac xəbər alır: «Bəs, niyə xəlifəyə şikayət etmirsən?». Bədəvi: «Ona görə ki, xəlifə ondan da artıq zülmkardır!». Həccac qəzəbini saxlaya bilməyib çığırır: «Bilirsən, mən kiməm? Mən Həccacın özüyəm!». Bədəvi də özünü itirmədən soruşur: «Bəs sən bilirsən, mən kiməm? Mən də filan qəbilədən filankəsəm. İldə iki gün ağlım çaşır, hərzə-hədyan danışıram. Elə bu gün də xəstəlik günümdür». Həccac ərəbin hazırcavablığına heyran qalıb onu buraxır.


Bir kişi 50 yaşına çatsa da, dinə-imana gəlməmişdi, ibadətlərin də heç birini yerinə yetirmirdi. Bir gün kiçik oğlu onu əsəbiləşdirir. Kişi oğlunu döymək istəyəndə, uşaq qaçıb məscidə girir. Ata məscidin qapısında durub xeyli gözləyir ki, bəlkə oğlu çıxar. Axırda bezib, başını məscidin qapısından içəri salır və qışqırır: «Ay bala, mən 50 ildə bir dəfə də olsun, bura ayağımı basmamışam. İndi rəva görmə ki, atan bu yaşında məscidə girsin!».


Bir gün Sultan Mahmud Qəznəvi üçün yeməyə badımcan bişirib gətirdilər. Sultan ac olduğu üçün, badımcanın dadı ona xoş gəldi, buna görə də dedi: «Bu nə dadlı yeməkdir!». Nökərlərdən biri badımcanı tərifləməyə başlayıb, faydalarından uzun-uzadı danışdı. Sultan isə yeyib doyandan sonra belə dedi: «Çox pis yeməkdir, heç demə, dadı da yox imiş!». Bu dəfə həmin nökər badımcanın ziyanları barədə danışmağa başladı. Sultan heyrətlə soruşdu: «Bayaq badımcanın faydaları haqqında moizə oxuyan sən deyildinmi?!». Nökər dedi: «Şah sağ olsun, mən sənin nökərinəm, badımcanın yox! Ona görə də mən sənin xoşuna gələn söz danışıram».