Bir ayın söhbətidir. Nərimanov metrosu yaxınlığında Uşaq Stomatoloji Poliklinikasının qarşında dayanıb dostumu gözləyirdim. Məndən bir neçə addım uzaqlıqda “Beynəlxalq Bank”ın bankomatından pul çıxarmaqla məşğul olan cavan oğlana yaşlı bir qoca yaxınlaşdı. Əyni qalın deyildi. Ulğumunun üstündə sonuncu düyməsini bətlədiyi qəhvəyi damalı köynəyin üstünə boz rəngli pencək geyinmişdi. Soyuqdan üşüyən əli ilə birlikdə titrəyən əsası yeri taqqıldadırdı.

Qoca bankomata başı qarışan oğlanı arxadan qəfil toxunuşu ilə yamanca qorxutdu:

- “Oğul, bir yoxla gör, burada pul varmı?” - deyə, əli əsə-əsə ağ kağız parçasına bükülmüş kartı yöndəmsizcəsinə oğlana uzatdı.

Oğlanın işini yarımçıq dayandırıb tələsik öz kartını çıxardaraq qocanın kartını bankomata salması məni şübhələndirdiyindən onlara bir neçə addım yaxınlaşdım ki, miskin qocaya qarşı soyğunçuluq etmək sevdasına düşərsə ona mane olmağa çalışım. Qara, qıvrımsaçlı oğlanın arxasından ona göz qoymağa başlamışdım. Amma, həqiqətən də, qocanın kart balansında cəmi bir neçə qəpik pul var idi. Bunu özüm də gördüm.

- "Dayı, balansınızda pul yoxdur" dedi. Qoca udqundu. "Nə qədər pul olmalı idi burada?" – deyərək, oğlan öz kartını bankomata daxil etdi.

- "Vallah, bala, o gün qız çıxardıb, deyəsən... O gün özüm gəlmək istədim..." bir xeyli uzunçuluqdan sonra, axır ki, 50-55 manat civarında pul olmalı olduğunu deyə bildi.

Bankomat tırıldamağa başladı.

- "Buyurun, dayı, 50 manat var". Öz kartından çıxardığı 50 manat pulu kağız parçasına bükülmüş kart ilə birlikdə qocaya uzadanda baxışlarımız toqquşdu.

Gülümsədim. Yanaqları bir anın içində qızardı. Özünü itirmiş kimi oldu. Qoca dua edirdi. Mənə göz vurdu. Kapüşonunu başına çəkərək, deyəsən, heç özü üçün pul çıxarmadan parka tərəf üz aldı.

Mən də göz vurdum, bu, "öpürəm" demək idi.

Nasib Məhərrəmov