Ucqar kəndlərin birində tənha yaşayan dul qadın bir dəfə yas məclisində mollanın belə dediyini eşitdi: “Kim Allaha sidq ürəklə iman gətirsə, Onun buyurduqlarına əməl etsə, günahlardan çəkinsə, böyük zirvələrə ucala bilər. Allah o bəndəsinə hətta elə kəramət bəxş edər ki, o adam dağa “dur, filan yerə get” desə, dağ gedər”.

Bunu eşidən qadın öz-özünə fikirləşdi: “Hm... Tövlənin içində bir qalaq təzək yığılıb qalıb. Daşımağa da tənbəllik edirəm. Sabahdan başlayacam namaz qılmağa. Eh, oruc da tutacam ki, molla deyən kəramətə tez çatım”.

Qadın elə də etdi. Düz 2 ay namaz qıldı, oruc tutdu. İki ayın tamamında sübh namazına qalxdı, üz tutdu təzək qalaqlanan yerə. Tövləyə yetişən kimi qışqırdı: “Hə, tez tərpən, get həyətin o başına”.

Amma heç nə baş vermədi. Qadın çox qəzəbləndi: "Lap əvvəldən bilirdim ki, boş söhbətdi. Amma yenə də...". Mollanın ünvanına 1-2 kəlmə deyib, hirslə başındakı hicabı bir kənara atdı. Evə qayıdıb namaz qılmadan yatağına uzandı və bir daha namaz qılmayacağına özünə söz verdi.